นาฬิกาที่ผนังห้องบอกว่าตอนนี้เหลืออีกเพียงแค่สิบห้านาทีเท่านั้นก็จะสี่ทุ่มอยู่แล้ว แต่กลับไม่มีคำสั่งจากเพเรอคลิสให้หล่อนขึ้นไปหาดั่งเช่นทุกค่ำคืนที่ผ่านมา
แสนดีนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายราวกับคนบ้า ใจคอจดจ่อรอคอยด้วยความทรมาน
ทำไมเพเรอคลิสถึงไม่ให้คนมาตามหล่อนนะ หรือว่าวันนี้เขาจะทำงานเหนื่อยเกินไป แค่คิดว่าเขาเหน็ดเหนื่อยความห่วงใยก็ระเบิดตูมในอกมากมาย และแน่นอนว่าทนนอนต่อไปไม่ได้อีก
เท้าบอบบางตวัดลงจากเตียง แต่ถึงแม้จะพยายามเงียบเชียบแค่ไหน มารดาที่นอนอยู่ใกล้ๆ ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจนได้
“แกจะไปไหนน่ะแซนดี้”
“คือ...”
เมื่อเห็นลูกสาวอึกอักและหน้าแดงก่ำก็พอจะรู้จุดหมาย โสภาแค่นยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยอนุญาต
“รีบไปสิ”
“แม่...”
“จะไปก็รีบไป ถ้าขืนชักช้า ข้าเปลี่ยนใจไม่รู้นะ”
แม้จะแปลกใจกับท่าทีของมารดา แต่แสนดีก็ไม่มีเวลาได้หาคำตอบ เท้าบอบบางก้าวลงจากเตียงทันที
“ฉัน... ฉันจะรีบกลับมานะแ
