“ไม่มี” เพเรอคลิสกัดฟันเมินหน้าหนี พยายามมองข้ามเสน่ห์นางให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ต้องมีสิคะ”
“ก็ฉันบอกว่าไม่มียังไงล่ะ ออกไปซะ อย่ามาวุ่นวายกับฉันอีก”
“คุณชายใหญ่...”
“และไม่ต้องมาบีบน้ำตาด้วย ฉันไม่มีทางใจอ่อนเด็ดขาด ออกไปได้แล้ว ออกไปสิ!”
แสนดีรู้สึกราวกับถูกตบจนคว่ำ ร่างกายชาดิกด้วยความทรมาน ทำไมเพเรอคลิสถึงได้ใจร้ายกับหล่อนนัก
“ถ้า... ถ้าแซนดี้นอนกับคุณชายใหญ่... ล่ะคะ...”
สติที่พยายามรั้งเอาไว้แทบแตกซ่าน เพเรอคลิสต้องสะกดกลั้นตัณหาราคะในใจเอาไว้สุดกำลัง
“ออกไปซะ”
ไม่ใช่แค่ไม่ยอมออกไปเท่านั้น แต่แสนดียังปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากตัวของตนเองอีกด้วย
เพเรอคลิสแทบคลั่ง รีบหันหน้าหนี “ออกไปซะ อย่ามาทำตัวราวกับโสเภณีในห้องนอนของฉัน”
หล่อนต้องทำ... ต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะทำให้แม่กลับมาที่นี่อีกครั้ง แม้จะต้องสละศักดิ์ศรีอันน้อยนิดของตัวเองแลกมาก็ตาม
แสนดีเปลื้องผ้าจนเนื้อตัวเ
