แสนดีวิ่งเข้าไปกอดร่างของโสภาด้วยความดีใจเมื่อเห็นมารดาได้กลับมาที่ดาร์กอน คาสเทลโลอีกครั้ง “แม่จ๋า... แม่...”
โสภาถอนใจยาวๆ รู้สึกขัดแย้งกันเองในอก “ไม่ต้องกอดแน่น ข้าหายใจไม่ออก”
“แซนดี้คิดถึงแม่... คิดถึงแม่ที่สุดเลยค่ะ”
คนเป็นแม่พยายามเข้มแข็งแต่น้ำตากลับคลอเบ้า นั่นเพราะ เพเรอคลิสบอกเหตุผลที่ทำให้หล่อนได้กลับมาที่นี่อีกครั้งให้รับรู้เรียบร้อยแล้ว
“แกน่าจะดีใจน่ะแซนดี้ที่ข้าไม่อยู่ เพราะจะได้ไม่ถูกตียังไงล่ะ”
แสนดีส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ฉันยอมถูกแม่ตี ให้แม่ตีฉันทุกวันเลย แต่อย่าให้แม่ไปไหนเลย ฉันคิดถึงแม่”
โสภาตาแดงก่ำ น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดจะกลั้น “นังลูกโง่ ทำไมเจ็บแล้วไม่รู้จักจำนะ”
ในที่สุดโสภาก็กอดตอบลูกสาว แสนดีร้องไห้ด้วยความดีใจเหลือเกิน เดลล่าที่ยืนอยู่ด้วยก็พลอยน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจไปด้วย
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
โสภากลับมาถึงดาร์กอน คาสเทลโลก็ขอเข้าพบเพเรอคลิ
