แสนดีสั่งตัวเองให้ยิ้มกว้าง บอกตัวเองให้ทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม ที่สุด อย่าได้มีพิรุธใดๆ เล็ดลอดออกไปเด็ดขาด แต่กระนั้นหยาดน้ำตาที่ล้นอยู่ภายในอกกลับยิ่งท่วมท้นมากขึ้นเรื่อยๆ หล่อนกำลังจะร้องไห้ น้ำตาที่ซ่อนเอาไว้ใกล้จะทะลักออกมาร่อมร่อ
หล่อนจำเป็นต้องเสหลบตาคมกริบที่จ้องมองมาด้วยความพึงพอใจ เขาจะเห็นน้ำตาของหล่อนไม่ได้ แสนดีกลืนก้อนสะอื้นลงไปในอก และกัดฟันเงยหน้าขึ้นปั้นยิ้มให้
“แซนดี้... มาแล้วค่ะ...”
สองแขนกำยำของคนที่กึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงอ้ากว้างออก แสนดีถลาเข้าไปซุกในอ้อมอกอุ่นนั้นทันที
“แซนดี้รักคุณชายใหญ่นะคะ”
เพเรอคลิสอมยิ้ม ยกมือขึ้นลูบศีรษะทุยแผ่วเบา “หวานไปทั้งตัวแล้วยังไม่พออีกหรือ ยังจะมาปากหวานให้ฉันละลายอีก”
“แซนดี้พูดจากหัวใจจริงๆ นะคะ”
หล่อนเงยหน้าขึ้นสบประสานสายตา มองใบหน้าหล่อคมคายนิ่งนานราวกับต้องการเก็บทุกรายละเอียดของผู้ชายที่ตนเองรักเอาไว้ให้ได้มากที่สุ
