เพเรอคลิสก้าวเข้ามาในห้องนอน ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นมาริออส มานั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“นึกว่าใครเสียอีก”
“ผมเองครับ ไม่ใช่แซนดี้”
พอถูกแซวพี่ชายใหญ่ก็อดที่จะหน้าแดงระเรื่อไม่ได้ “ยังไม่ถึงเวลาสักหน่อยจะเป็นแซนดี้ได้ยังไงเล่า”
หากเป็นในยามปกติมาริออสคงแซวพี่ชายต่อไปแล้ว แต่ตอนนี้กำลังหงุดหงิด
“ยายเด็กประสาทนั้นมาหาพี่เพนน์ทำไมหรือครับ”
คนที่กำลังถอดเสื้อเอี้ยวตัวมามอง “ร้อยวันพันปีพี่ไม่เคยเห็นนายสนใจเรื่องน้องแพท วันนี้แปลกนะ”
“ก็ผม... ผมก็แค่อยากรู้น่ะครับ เห็นยายนั่นตาแดงๆ”
เพเรอคลิสถอดเสื้อผ้าหมดก็ดึงเสื้อคลุมมาสวม และเดินมาหาน้องชายที่นั่งอยู่บนขอบเตียง พร้อมกับจ้องหน้านิ่งด้วยสายตาคาดคั้น
“ทำไมนายไม่บอกพี่ล่ะว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
“พี่เพนน์หมายถึงอะไรครับ”
“ก็เรื่องที่น้องแพทพาพี่เข้าโรงแรมยังไงล่ะ”
มาริออสที่นั่งอยู่ลุกพรวดทันที
“ยายนั่นบอกพี่เพนน์หรือครับ”
“ใช่ น้องแพทม
