“คุณชายใหญ่บ้า...” แก้มนวลแดงก่ำ และหญิงสาวก็ดิ้นรนจะลงจากตักแกร่ง แต่ไม่สำเร็จ
“ดิ้นเข้าไป เดี๋ยวโดนอีกรอบหรอก”
แสนดีหยุดชะงักทันที เพเรอคลิสหัวเราะร่วนชอบใจ ชอบที่เห็นแก้มนวลแดงก่ำแบบนี้เหลือเกิน
“เมื่อสักพักฉันเรียกนายเพอร์ซูสมาหา”
“ค่ะ แซนดี้เดินสวนกับเขาพอดี แต่ว่าทำไมเขาดูท่าทางหวาดกลัวแซนดี้นักละคะ”
ไหล่กว้างของเพเรอคลิสไหวน้อยๆ “ไม่รู้สิ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาสักหน่อย”
“ไม่จริงหรอกค่ะ คุณชายใหญ่ต้องทำอะไรแน่ๆ ไม่อย่างงั้นคุณ เพอร์ซูสคงไม่ดูเคร่งเครียดน่าสงสารแบบนั้นหรอกค่ะ”
“น่าสงสารมากหรือ”
“ค่ะ”
“ฉันก็แค่ลดออร์เดอร์จากเขาลงน่ะ ไม่มากหรอกนะ แค่ 60% เอง”
“คุณชายใหญ่”
“น้อยไปหรือ งั้นเดี๋ยวฉันลดลงอีกก็ได้”
แสนดีจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างหมั่นไส้ “คุณชายใหญ่เผด็จการ ไม่มีเหตุผล ทำไมจะต้องไปทำร้ายคนอื่นแบบนั้นด้วยล่ะคะ ทั้งๆ ที่คุณเพอร์ซูสไม่ได้ทำอะไรให้เลยสักนิด”
“ใครว่าไม่ได้
