เป็นอีกวันที่เขาไม่ได้เดินทางไปทำงานที่แบล็คดาร์กอน คอมปานี เพราะอะไรน่ะหรือ มันก็ชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่แล้วว่าเพราะอะไร เพราะใครกัน เขาถึงไม่มีกระจิตกระใจห่างจากบ้านไปไหนเลย
เพเรอคลิสนั่งกระสับกระส่ายอยู่ในห้องทำงาน นั่งเซ็นใบลาพักร้อนให้กับบรรดาลูกทั้งที่ดาร์กอน คาสเทลโล และที่แบล็คดาร์กอน คอมปานี ใกล้จะเสร็จอยู่แล้วก็ต้องมาชะงัก
“แสนดี อริยาวัฒน์” คิ้วเข้มเลิกสูงเพราะแคลงใจ “แซนดี้จะลาพักร้อนไปไหนกัน เมื่อคืนไม่เห็นบอกอะไรเลย” นิ้วแกร่งหยิบใบลาพักร้อนใบสุดท้ายขึ้นมามอง
“เดลล่าก็ลาพักร้อนด้วยหรือ”
ดวงตาคมกริบหรี่แคบ ก่อนที่จะกดกริ่งเพื่อเรียกให้คนรับใช้เข้ามาหา
“คุณชายใหญ่มีสิ่งใดให้ผมรับใช้ครับ”
“ไปตามเดลล่ามาพบฉัน ด่วน”
“ครับ คุณชายใหญ่”
เพเรอคลิสนั่งรออยู่ไม่ถึงห้านาที เดลล่าก็เดินตัวสั่นเข้ามาภายในห้องทำงาน
“คุณ... คุณชายใหญ่มีอะไรให้เดลล่าทำเหรอคะ”
“นั่งลงก่อนสิ”
ตายแล้ว...
