แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าเล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องสวีตหรู กลิ่นไอทะเลลอยอวลคลุ้งในอากาศ
ธรรศชวินนอนจ้องมองปิ่นมุกเขาใช้นิ้วชี้แตะที่ปลายจมูกเธอเบาๆ และก้มลงจูบปากเธอ เขานอนมองใบหน้าของปิ่นมุกมาเกือบหนึ่งชั่วโมง
เมื่อก่อนทำไมเขาถึงมองไม่เห็นความสวยความน่ารักน่าทะนุถนอม เขาทำร้ายจิตใจปิ่นมุกไปได้อย่างไรและที่สำคัญกว่านั้นเธอทนเขาได้ถึงหนึ่งปี
“คุณจะแกล้งจำผมไม่ได้ถึงเมื่อไหร่”
ปิ่นมุกขยับตัวอย่างเชื่องช้า ก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ...ความอุ่นจากร่างกายที่แนบอยู่ข้างๆ และผ้าห่มที่คลุมแค่บางส่วนของร่าง
เธอลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขานอนอยู่ข้างเธอใบหน้าเขายังสงบนิ่ง แต่ริมฝีปากนั้นคล้ายกำลังยิ้มน้อยๆ อย่างอารมณ์ดี
“ตื่นแล้วเหรอ” เขาพูดเสียงเบาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ต้องถอนหายใจเพราะสิ่งที่เธอพูดขึ้น
“คุณ! เสนอหน้ามาทำอะไรตรงนี้” ปิ่นมุกรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุ
