เสียงเพลงคลอเบาๆ ผสานกับแสงไฟสีอุ่นในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของรีสอร์ตหรูริมทะเล ทำให้งานค่ำคืนนี้ดูสง่างามราวงานเลี้ยงของนักธุรกิจระดับสูง
ปิ่นมุกเดินเคียงข้างธรรศชวินเข้ามาในงาน ใบหน้าสวยแต่งแต้มอย่างพอเหมาะ เธอยืนเรียบร้อยท่ามกลางสายตาของผู้ร่วมงานจำนวนหนึ่ง
“คุณจะโอบเอวฉันทำไมคะ” เธอไม่พอใจที่เขาแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ
“ผมกลัวคุณหลง” เขาหาข้อแก้ตัว
“ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว”
“ก็จริงเมื่อก่อนคุณยังเด็กแต่ตอนนี้อะไรๆ ก็ไม่เด็กแล้ว” สายตาของเขาจ้องมองที่หน้าอกอวบอย่างหยาบคาย แววตาบ่งบอกถึงความต้องการ
เพียะ
“โอ๊ะ ปิ่นมุกตบผมทำไม” เขากุมมุมปากตัวเองไว้เพราะเธอตบเข้าที่ปากของเขาพอดี เขามองไปยังลูกน้องสองคนที่หันหน้าหนีทำเหมือนไม่เห็นเหตุการณ์เมื่อสักครู่
“พวกผมไม่เห็นอะไรเลยครับ” จอนนี่กับวศินทำหน้าตาเสแสร้ง ทั้งที่ความจริงเขาอยากจะหัวเราะใจแทบขาด
“อ้าว! มาทันเวลาพอดีเลยนะคุณวินซ์เชิญนั่งค
