“งั้นก็ไปพิสูจน์ซะ แต่ถ้าคิดจะลากผมไปตกนรกกับคุณอีกล่ะก็...ก็ไปตายซะจะง่ายกว่า!”
“ฮึก พี่วินซ์ใจร้ายมากไม่คิดรักมุกเลยเหรอคะ เราอยู่ด้วยกันปีกว่าไม่มีความรักเลยสักนิดเหรอคะ”
“ปิ่นมุก...”
“ฮือ พี่วินซ์ไม่เคยมองมุกเป็นคนรักสักครั้งเลยเหรอคะ มุกขอแค่เศษความรักก็ได้”
“ขอโทษทีนะปิ่นมุกตอนนี้ผมหมั้นแล้ว”
เปลือกตาคู่สวยขยับเล็กน้อยก่อนจะลืมขึ้นช้าๆ ราวกับต้องใช้แรงทั้งหมดของร่างกาย เธอกะพริบตาถี่ๆ ก่อนมองเพดานขาวสะอาดของโรงพยาบาล
ความรู้สึกแรกคือเจ็บ เจ็บทั้งศีรษะเจ็บในอก และจู่ๆ ภาพเหตุการณ์มากมาย ก็ไหลบ่าเข้ามาเหมือนเขื่อนพังทลาย
เสียงของธรรศชวินกระแทกเข้าหูในความทรงจำ แต่ยิ่งจำได้มากเท่าไหร่หัวใจก็เหมือนจะ ขาดลงไปจริงๆ เธอเบิกตากว้าง น้ำตาไหลอาบแก้มโดยที่ยังไม่มีแรงแม้แต่จะสะอื้น แขนขยับไม่ได้ร่างกายยังอ่อนแรง แต่ความเจ็บปวดในใจชัดเจนเหลือเกิน
“ทำไม...” เธอพึมพำทั้งน้ำตาเสียงแหบพร่าเบา
