คุณหญิงวีณานั่งนิ่งสวมเสื้อคลุมผ้าไหมเรียบหรูแต่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด มือที่เคยประดับแหวนเพชรเม็ดใหญ่กำแน่นบนตัก เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองใคร ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ตลอดทั้งคืน
“นี่ถ้าคุณไม่บีบบังคับวินซ์ให้หมั้นกับอลิสา เรื่องแบบนี้มันคงไม่เกิด!” เขาพูดเสียงเครียด เสียงสะท้อนในห้องยิ่งทำให้คำพูดยิ่งชัดเจน
“ฉันไม่คิดว่าเรื่องจะไปไกลขนาดนี้วินซ์ถึงขั้นต้องบาดเจ็บเพราะผู้หญิงคนนั้น” คุณหญิงวีณาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด
“ถ้าลูกเป็นอะไรขึ้นมาฉันต้องเหมือนตายทั้งเป็นแน่” คุณหญิงร้องไห้ ตอนที่ได้รับข่าวร้ายหัวใจคนเป็นแม่แทบแหลกสลาย
“เพราะเรากดดันลูกเกินไปเรามองแต่วงสังคม เห็นแต่ผลประโยชน์ จนลืมไปว่าลูกชอบอะไรอยากทำอะไร” วาคินพูดเสียงหนัก
วีณาหลับตาแน่นน้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง มือสั่นเมื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเบาๆ
“ถ้าลูกตื่นขึ้นมาฉันสัญญาว่าจะไม่บังคับลูกอีก หนูปิ่นมุกอ
