“นอนไม่หลับเหรอโน้ต คิดอะไรอยู่จ๊ะ”
คุณัญญาเดินเข้ามากอดสามีของเธอจากด้านหลัง เมื่อตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วพบว่าเขาหายไป พอมองไปรอบตัวก็เห็นเขามายืนมองพระจันทร์อยู่ตรงหน้าต่างตรงนี้
“คิดหลายอย่างเลยล่ะ คิดเรื่องของพวกเราน่ะ” เขาหันกลับมามองสบตากับเธอแล้วใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเอาเส้นผมข้างแก้มไปทัดใบหูให้เธออย่างอ่อนโยน
“เรื่องของเราทำไมเหรอ”
“ก็คิดว่าโน้ตเอาแต่ใจตัวเองเกินไปมั้ยที่ทำให้แตงต้องมาแต่งงานกัน ทั้งที่โน้ตยังไม่เคยขอแตงแต่งงานเลยสักครั้ง ไม่รู้เลยว่าแตงเต็มใจแต่งงานกับโน้ตบ้างรึเปล่า”
“โธ่ เรื่องนี้เอง ไม่เห็นจะต้องคิดมากเลยนี่จ๊ะ”
“ต้องคิดสิ เพราะโน้ตเอาแต่คิดว่าอยากผูกมัดแตงเอาไว้โดยไม่เคยถามความสมัครใจของแตงเลย ต่อให้เราจะรักกัน แต่การแต่งงานมันคือเรื่องใหญ่มากนะ มันคือการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ไปอีกขั้น แต่โน้ตกลับไม่เคยปรึกษาแตงก่อนเลย แถมยังมัดมือชกแตงอีก”
“ถ้าถามความสมัครใจ แตงก
