ณ.คอนโด
“พี่ทิมคะ นี่คือเครื่องดักเสียงที่แจนติดไว้ในชุดชั้นในตลอดตั้งแต่นอนโรงพยาบาลจนถึงเมื่อครู่มันจะช่วยเราจัดการได้ง่ายขึ้นค่ะ” ฉันส่งเครื่องดักเสียงที่แอบเอาติดตัวไว้ตลอดและมันบันทึกการสนทนาทุกอย่างแจ่มแจ้งให้พี่ทิม
“คุณหนูทำไม่ส่งให้เอ่อ... คนนั้นได้ฟังล่ะครับเผื่อเขาเข้าใจในสิ่งที่เราทำ”
“ไม่จำเป็นแล้วค่ะ ถึงยังไงเขาก็เกลียดมาเฟีย มาเฟียอย่างเราจะหาเหตุผลมาแก้ต่างยังไงได้ ช่างมันเถอะค่ะ เราอย่าพูดเขากันเลย”
“งั้นคุณหนูพักผ่อนเถอะครับ ส่วนเรื่องอื่น ๆ ผมจะจัดการให้เอง รวมถึงตามเก็บสายลับที่เหลือทั้งหมดนั่นให้ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ”
“ขอบคุณพี่มากค่ะ ส่วนเรื่องนี้ ช่วยเก็บเป็นความลับอย่าให้ป๊ารู้นะคะ”
“คุณหนูครับแต่เรื่องนี้คงปิดคุณท่านไม่ได้แล้วล่ะครับ”
“นั่นสินะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไว้แจนคุยต่อหน้าป๊าเอง”
พี่ทิมมาส่งฉัน ก่อนจะขับรถออกไปจัดการที่โกดังต่อ ฉันเดินด้วยจิตใจที่ล่อง
