ฉันยืนประจันหน้ากับพี่เวลล์ เขาไม่แม้แต่จะเดินเข้ามาตรงนี้ด้วยซ้ำ สายตาหม่นไร้ซึ่งรอยยิ้มนั่นทำเอาใจฉันแหลกสลาย บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด ไม่มีใครปริปากมันรู้สึกอึดอัดจนขีดสุด
‘อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น อย่าจ้องกันด้วยสายตาห่างเหินแบบนี้’ ภายในใจฉันกระวนกระวายอย่างนัก เขาไม่เหมือนเดิม หรือที่เขาเกลียดมาเฟียเข้าไส้จะเรื่องจริง แล้วยังไงในเมื่อความจริงที่ว่าฉันคือมาเฟียมันหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเป็นฉันเองที่หันหลังให้เขา เพราะไม่อยากสบตาคู่นั้น พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ
“พี่ทิมคะ พี่ออกไปก่อน” ฉันเอ่ยกับพี่ทิม
“แต่คุณหนูครับ..”
“พี่ทิม!!!” น้ำเสียงครั้งนี้ฉันจริงจังกว่าครั้งไหน พี่ทิมถอนหายใจก่อนจะตอบด้วยความไม่เต็มใจนัก
“ครับ แล้วผู้หญิงคนนี้จะทำยังไงกันต่อครับ” พี่ทิมเอ่ยถาม
“เอา...” แต่ไม่ทันที่ฉันจะตอบพี่ทิมไปเสียงของพี่เขาก็แทรกขึ้นมาก่อน
“อย่าคิดจะเอาร่างคนเจ็บนั่นไปไหนได้” ฉันค่อย
