หลังจากนั้นบูรณิมาก็เอาแต่เงียบ ไม่พูดไม่จา ไม่ยอมกินข้าว เหม่อลอย ไม่หลับไม่นอน และซึมลงเรื่อยๆ อย่างน่าใจหาย ที่สุดหญิงสาวก็จมอยู่กับความทุกข์ที่มิอาจก้าวผ่าน ทุกอย่างช่างไร้หนทางและมืดมน เธอไม่ยอมพูดยอมจากับใครสักคน แม้กระทั่งเอื้อมพร รุ่นน้องสาวที่ถือว่าสนิทที่สุดบนเกาะแห่งนี้
“พี่บี๋จ๋า กินข้าวหน่อยเถอะนะจ๊ะ”
“…”
คนที่ยังคงนั่งกอดเข่าอยู่ในท่าเดิมนานนับชั่วโมงปรายตามองรุ่นน้องคนสนิท ก่อนจะเม้มปากแน่น
“พี่บี๋เชื่อหนูนะ กินข้าวสักคำก็ยังดี”
สาวน้อยที่ตั้งใจเอาของอร่อยๆ ที่นายหัวสรรหามาให้อีกฝ่ายเอ่ยเสียงสั่นเครือ สภาพของคนที่ยังคงนั่งหมดอาลัยตายอยากทำให้เธอสะเทือนใจ เพราะนึกเวทนาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
“ได้โปรดเถอะนะพี่ กินข้าวหน่อย คำเดียวก็ยังดี จะได้มีแรง”
คราวนี้เอื้อมพรถึงกับหลั่งน้ำตาวิงวอน ทำเอาคนที่นิ่งเฉยเหมือนไม่สนใจอะไรมาโดยตลอดหันไปจ้องหน้าอีกฝ่าย เห็
