“อยู่ด้วยกันเถอะนะทูนหัว”
“ไม่! อยู่ที่นี่ฉันเหมือนตกนรกทั้งเป็น”
ความขมขื่นในน้ำเสียงทำให้เขามองเธอด้วยแววตารวดร้าว
“ผมปล่อยคุณไปไม่ได้”
จักรพรรดิเอ่ยอย่างหนักแน่น ไม่อยากยอมรับเลยสักนิดว่าเขาขาดเธอไม่ได้ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอกลายเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของชีวิตไปตั้งแต่ตอนไหน
“แต่ฉันไม่อยากอยู่กับคนใจร้ายอย่างคุณ ฉันเกลียดคุณ…ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดคุณ”
คำว่า ‘เกลียด’ ที่หลุดออกมาจากปากอิ่มทำให้เขาแทบพูดไม่ออก เพราะครั้งนี้คนพูดไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมานอกจากความเย็นชา แต่ไอ้ความเย็นชาที่ว่านั่นแหละน่ากลัวที่สุด เพราะมันหมายความว่าต่อไปนี้ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ไม่อยู่ในสายตาเธอ เธอจะไม่แยแสเขาอีกต่อไป
“ต่อให้คุณจะเกลียดผมให้ตาย ผมก็ไม่อาจปล่อยคุณไปไหนได้”
เขาจะปล่อยให้หัวใจตัวเองหลุดลอยไปได้อย่างไร หากไม่มีเธอแล้วเขาจะอยู่ยังไง เขาจะหายใจต่อไปได้อย่างไร คนที่เพิ่งรู้แน่แก่ใจ
