‘เชื่อได้เหรอตัวอ้วนๆ อย่างนี้’
เจ้าของตักอุ่นที่วิญญาณเด็กน้อยนอนหนุนว่าอย่างยิ้มๆ ท้ายประโยคก็จี้พุงกลมๆ ที่โด่งขึ้นมาเสียเด่นหรา เรียกเสียงหัวเราะดังลั่น ขณะที่ร่างอวบอ้วนน่าฟัดดิ้นไปมาจนหน้าดำหน้าแดง สักพักก็นอนนิ่งมองหน้าเธออย่างอ้อนๆ
‘แม่บี๋ขา…’
เสียงหวานจ๋อยเชียวตัวแสบเอ๊ย
‘ให้อภัยปะป๊าได้ไหม หนูสงสารปะป๊าอะ’
‘แล้วไม่สงสารพี่หรือไง ที่ถูกปะป๊าเราทำไม่ดีใส่’
‘ปะป๊าสำนึกผิดแล้ว ให้อภัยปะป๊าเถอะนะแม่จ๋า’
‘รักปะป๊าขนาดนั้นเชียว’
‘ร้ากปะป๊า ร้ากแม่จ๋า’
ผีน้อยผู้อยู่เป็นเอ่ยประจบอย่างฉลาด การกะพริบตาปริบๆ ออดอ้อนทำให้เธออดยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้ อุ่นวาบที่หัวใจเมื่ออีกฝ่ายเอาศีรษะทุยมาถูไถแขนเรียวเบาๆ แทนการเร่งเร้าให้ได้คำตอบอย่างที่ต้องการ ในแบบที่น่ารักจนใจเจ็บ แต่การเอ่ยปากไปพล่อยๆ โกหกเด็ก ถึงแม้จะเป็นเพียงวิญญาณก็ไม่สมควร
‘หนูต้องไปแล้วอะแม่จ๋า…’
อยู่ๆ ผีน้อยที
