“แล้วหนูไปทำอะไรให้พี่เขาโกรธล่ะลูก”
“ฟ้าใจ๋พูดม่ายเพาะ ทำโต้นน้ามเสียจาย…”
เด็กน้อยทำหน้ายู่ น้ำตาไหลพราก
“ถ้ารู้ว่าตัวเองพูดไม่เพราะจนทำให้พี่เขาโกรธและเสียใจ ก็อย่าทำอีกนะคะ”
สบจังหวะเขาก็ถือโอกาสสอนลูกไปในตัว
“ม่ายทำแย้วค่า”
“งั้นก็ไปขอโทษพี่เขาสิลูก”
หลังจากคนเป็นพ่อวางเจ้าก้อนแป้งลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล หนูน้อยก็คลานไปนั่งลงตรงหน้าพี่ชายตัวน้อย แล้วเอื้อมมือป้อมๆ ไปจับมือของอีกฝ่าย พร้อมเอ่ยเสียงเจือสะอื้น
“ฮึก…โต้นน้าม เค้าขอโต้ด อย่าโกดเค้าด้ายหมัย”
“ฮื้อ พี่จะยกโทษให้ก็ได้ แต่ฟ้าใสห้ามพูดแบบนั้นอีกนะ”
“อะเค สังยา”
ตัวแสบพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะโผเข้ากอดคนที่ตัวเองรักเหมือนพี่ชายแท้ๆ จากนั้นเด็กน้อยทั้งคู่ก็ต่างเช็ดน้ำตาให้กันป้อยๆ ท่ามกลางการถอนหายใจด้วยความโล่งอกของผู้ใหญ่
ตอนสายของวันถัดมา หลังจากที่เอื้อมพรและห้อยกลับไปแล้ว บูรณิมาก็หันซ้ายแลขวา เมื่อแน
