เที่ยงวันเดียวกัน จีรชยาลงมาทานมื้อเที่ยงกับมารดา ส่วนบิดานั้นออกไปข้างนอกตั้งแต่ช่วงสาย ทำให้จารุกัญญ์มีโอกาสได้คุยกับบุตรสาวที่โต๊ะอาหารนั่นเอง
“มาอยู่กับแม่เป็นไงบ้างจ๊ะ เริ่มเบื่อหรือยัง คงคิดถึงการทำร้านอาหารแย่แล้วสิ”
“หนูไม่เบื่อที่ได้อยู่กับแม่หรอกค่ะ แต่ก็คิดถึงการทำร้านจริงๆ ปกติตื่นเช้ามาก็ต้องลุกมาเตรียมของแล้ว นี่ได้แต่ลุกมาช่วยเด็กๆ อาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนเท่านั้น ยิ่งมาแขนเจ็บแบบนี้ก็ทำได้แค่กลับไปนอนต่อ เหมือนคนไร้ประโยชน์ยังไงไม่รู้สิคะ”
“ถ้าหนูไม่อยากรู้สึกแบบนั้น งั้น...ลองเปลี่ยนที่อยู่ดูมั้ยจ๊ะ”
“แม่จ๋าหมายความว่ายังไงคะ”
“ตอนนี้ลูกของแม่ก็โตกันหมดแล้ว อีกไม่นานทุกคนก็ต้องมีครอบครัวของตัวเอง แม่น่ะไม่ได้หวังว่าลูกจะต้องมาอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนี้หรอกนะจ๊ะ แค่หมั่นแวะเวียนมากินข้าวกับพ่อแม่บ้างสัปดาห์ละครั้งสองครั้งก็ยังดี ถึงตอนนี้หนูกับพี่ภูมิจะเป็นแค่พ่อแม่ของพริ
