(“รักเพราะจีเป็นแม่ของพริกหวานกับพุดดิ้งอย่างนั้นรึเปล่า”)
(“ไม่ครับ ผมรักจีมาก่อนหน้านั้น รัก...มานานมากแล้ว”)
(“แล้วลูกเคยแสดงออกให้น้องรู้บ้างมั้ย ว่าลูกรู้สึกยังไงกับเธอ”)
(“ตอนนี้ผมก็พยายามอยู่ครับ”)
(“แล้วถ้าแม่ไม่อนุญาตให้น้องไปอยู่กับลูกล่ะ ลูกจะว่ายังไง”)
(“ผมรู้ว่าคุณแม่ไม่ใจร้ายกับผมหรอกครับ”)
(“ช่างพูดนะเรา แต่ขอโทษนะจ๊ะ ครั้งนี้แม่คงต้องใจร้ายสักหน่อยแล้วล่ะ”)
(“คุณแม่”)
(“ฟังแม่นะภูมิ แม่เห็นว่าลูกเป็นลูกคนโตและมีความรับผิดชอบมาตลอด แม่ก็เลยไม่เคยห้ามไม่ว่าลูกจะคิดหรือทำอะไรก็ตาม แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ลูกหรือแม่จะตัดสินใจเองได้ ถ้าลูกจะพาน้องไปลูกก็ต้องคุยกับน้องให้เข้าใจไม่ใช่บีบบังคับ และถ้าลูกรักเธอ ลูกก็ต้องกล้าบอกให้เธอรู้ ไม่ใช่ให้เธอมานั่งเดาเอาเอง ถ้าหากว่าจีเค้าอยากไปแม่ก็จะให้เค้าไป แต่ถ้าเค้าไม่อยากไป ลูกก็ไม่มีสิทธิ์พาเธอไปเพียงเพื่อสนองความต้องการ
