เช้าวันนี้ภูมิภัทรรับอาสาไปส่งลูกๆ ที่โรงเรียน เพราะช่วงเช้าเขาพอจะมีเวลาว่างอยู่บ้าง ส่วนจีรชยานั้นตั้งแต่เจอกันเมื่อคืนเธอก็เอาแต่หลบหน้าเขาตลอด พอรู้ว่าเขาจะมาส่งลูกก็ไม่ได้ขัดขวาง แต่หนีขึ้นห้องไปเลย
“คุณลุงขา”
“ครับ พริกหวานมีอะไรรึเปล่าลูก” เขามองเด็กทั้งสองคนที่นั่งอยู่บนคาร์ซีทตรงเบาะหลังผ่านกระจก
“คุณลุงเคยบอกว่า...จะพาพวกหนูมาเจอคุณพ่อไม่ใช่เหรอคะ ทำไมพวกหนูยังไม่เจอคุณพ่อเลยล่ะคะ”
คำถามนั้นเล่นเอาคนที่เป็นพ่อถึงกับไปไม่เป็น ใจอยากบอกลูกแทบขาดว่าพวกเธอได้เจอพ่ออยู่ทุกวัน แต่ในเมื่อแม่ของลูกยังไม่เต็มใจที่จะบอก เขาก็เลยได้แต่เก็บความลับนี้เอาไว้
“ตอนนี้คุณพ่อของพวกหนู...เค้ายุ่งมากเลยครับ แต่อีกไม่นานหรอกนะ เค้าจะต้องมาหาพวกหนูแน่นอนลุงให้สัญญา”
“คุณพ่อ...ไม่รักพวกหนูเหรอคะ เค้าถึงไม่ยอมมาเจอ”
พริกหวานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ภูมิภัทรจึงรีบปลอบใจเพราะไม่อยากให้ลูกต้อง
