เพราะเงิน

ภายในบ้านทรงโมเดิร์นสองชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัด ผนังปูนเปลือยสีเทาดิบขรึมให้ความรู้สึกเย็นเยียบและแข็งกระด้าง สำหรับบางคนงานสถาปัตยกรรมเช่นนี้อาจดูสวยงามและมีสไตล์ ทว่าสำหรับเกลวรินในนาทีนี้ เธอกลับมองว่ามันช่างน่ากลัวและวังเวงราวกับคุกที่ไร้ลูกกรง แต่มันก็ช่างเหมาะสมกับคนร้ายกาจอย่างเวคินเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ บุคลิกภายนอกที่ดูเหมือนหนุ่มเซอร์ผู้ใจดี มีรอยยิ้มอบอุ่นประดับใบหน้าเสมอเมื่อตอนอยู่ลอนดอน บัดนี้หน้ากากเหล่านั้นหลุดลอกออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายที่ซ่อนความร้ายกาจไว้อย่างแนบเนียนภายใต้รอยยิ้มได้อย่างเหลือเชื่อ ความบ้าคลั่งของเวคินที่พยายามจะคุกคามเธอหยุดชะงักลงเพียงเพราะคำพูดท้าทายของหญิงสาว เกลวรินลอบกระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มคุมเกมได้บ้าง ชายหนุ่มเจ้าของบ้านที่กำลังอยู่ในอารมณ์เดือดดาลกดจมูกแนบลงกับร่องอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจของเกลวริน เขาหยุดนิ่งอยู่อย่างนั้น กลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นเย็นชื่นใจซึ่งเขาเคยหลงใหล ทำให้เขาแทบทำอะไรไม่ถูก ความโหยหาในอดีตตีรวนกับความแค้นในปัจจุบันจนเขาสับสน เขาต้องบอกกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าต้องรังเกียจผู้หญิงคนนี้ รังเกียจผู้หญิงที่กำลังจะไปเป็นเมียของพ่อตัวเอง เพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังเดือดดาลให้มอดลง แต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับมีปฏิกิริยาตอบสนองเพียงแค่ได้กลิ่นสัมผัสจากผิวเนื้อนวล จนเขาเริ่มไม่แน่ใจตัวเองว่า ที่ทำลงไปทั้งหมดนี้เพราะต้องการเอาคืนที่ถูกเธอทำให้เจ็บเจียนตาย หรือเพราะลึกๆ แล้วเขายังต้องการเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ไม่ให้ตกเป็นของใครกันแน่ เวคินพ่นลมหายใจร้อนผ่าวใส่ผิวเนื้อของหญิงสาวก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำมองดูเหมือนคนพ่ายแพ้แต่แฝงไปด้วยความดุดัน เขาเหวี่ยงร่างเล็กๆ ของเกลวรินลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องโถงอย่างไม่เบามือ แล้วโถมร่างกำยำลงไปทาบทับในทันที “จะทำอะไร! ปล่อยนะ!” เธอร้องประท้วง แต่เวคินไม่ฟัง แขนทั้งสองข้างของเธอถูกเขากดแนบไว้กับพนักโซฟาด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียว ร่างกายที่ใหญ่โตโถมทับเธอไว้ทั้งตัวจนแทบไม่มีช่องว่างให้เธอหายใจ อารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับมานานปะทุขึ้น เขาใช้มืออีกข้างกระตุกเสื้อผ้าของเกลวรินออกจากเรือนร่างอย่างรวดเร็วและรุนแรง เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เคยสวมใส่ติดกายบางเบาบัดนี้ถูกดึงทิ้งและเหวี่ยงไปกองที่พื้นกระจัดกระจายราวกับเศษขยะที่ไร้ค่า เวคินไม่รอให้คนใต้ร่างพร้อมหรือเต็มใจ เขากำลังทรมาน... ทรมานจากแผลสดที่ถูกเธอและพ่อกรีดซ้ำ และเขาต้องการการปลดปล่อยในเดี๋ยวนั้น โดยมีเธอเป็นคนที่ต้องรองรับความทรมานและโทสะทั้งหมดของเขา เกลวรินไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกคุกคามที่รุนแรงเช่นนี้มาก่อน ความร้ายกาจ เจ้าเล่ห์ หรือมารยาที่เธอเคยใช้ปั่นหัวผู้ชายคนอื่นๆ มานับไม่ถ้วน บัดนี้มันกลับใช้ไม่ได้ผลกับผู้ชายที่รู้ทันเธอทุกอย่าง เธอกำลังจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในเกมที่เธอเป็นคนเริ่ม เขากำลังทำให้เธอหลอมละลายไปกับไฟสวาทที่เผาผลาญจนแทบมอดไหม้ “เจ็บ... เกลเจ็บ! พี่คินจะทำอะไรเกล ปล่อยนะ!” หญิงสาวเปล่งเสียงร้องครวญครางออกมาราวกับเจ็บปวดจริงๆ เมื่อถูกฝ่ามือหนาอุ่นร้อนฟอนเฟ้นที่ทรวงอิ่มอย่างหนักหน่วงตามแรงอารมณ์ เวคินชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองใบหน้าสวยที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บนั้นแล้วยิ้มเยาะออกมาอย่างเย็นชา “อะไรกัน? ยังจะมาทำเป็นเจ็บ ทำเป็นไร้เดียงสาอยู่อีกเหรอเกล?” เขาแค่นเสียงประชด “พี่ไม่เชื่อหรอกว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเธอ... พ่อพี่คงไม่ใจดีเหมือนพี่หรอกนะ ที่จะปล่อยให้เธอคงความบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ได้จนถึงป่านนี้ ในเมื่อเธอเลือกเขา เธอก็อย่ามาทำสำออยใส่พี่!” “พี่คิน! มันจะมากไปแล้วนะ!” “จากนี้ไป พี่จะไม่ขอเป็นไอ้โง่ที่หลงเชื่อคำพูดตอแหลของเธออีกแล้ว!” จบคำประชดประชันที่บาดลึก เวคินก็เดินหน้าสั่งสอนเธอต่อ ในเมื่อเธอคิดจะปั่นหัวเขาให้คลั่ง เขาก็จะให้เธอได้รับบทเรียนว่าอย่าได้คิดมาล้อเล่นกับความรักของคนอย่างเขา ริมฝีปากสีกุหลาบของเกลวรินถูกบดจูบอย่างเร่าร้อนและรุนแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายใช้ไรฟันขบกัดริมฝีปากเขาอย่างแรงจนเวคินต้องชะงักและถอนริมฝีปากออกอย่างหัวเสีย “อย่ามาเล่นตัวไปหน่อยเลยเกล!” เขาตะคอกใส่หน้าเธอที่ห่างกันเพียงคืบ “หรือคิดว่าเล่นตัวแล้วพี่จะตีราคาค่าตัวของเธอให้สูงขึ้น? บอกเลยว่าไม่มีวัน! สำหรับพี่ตอนนี้... เธอไม่มีค่าอะไรมากไปกว่า ‘คู่นอน’ หรือ ‘ทางผ่าน’ อีกแล้ว!” คำดูถูกที่หลุดออกมาจากปากชายที่เธอเคยรักทำให้เกลวรินน้ำตาคลอด้วยความแค้นใจ “ทุเรศ! เกลคิดไม่ถึงเลยว่าคำทุเรศๆ พวกนี้จะหลุดออกมาจากปากคนที่เกลเคยนับถืออย่างพี่!” เวคินถลึงตาใส่เธออย่างดุดัน มือที่บีบแขนเธอแน่นขึ้นจนขึ้นรอยเขียวช้ำ “พี่ก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเธอจะเป็นผู้หญิงหน้าเงินแบบนี้! บอกพี่มาสิเกล... เพราะอะไรเธอถึงจะไปแต่งงานกับเจ้าของโรงแรมสิริทรัพย์ ทั้งๆ ที่รู้แก่ใจว่าพี่กับเขาเป็นพ่อลูกกัน! เธอต้องการอะไรกันแน่!” เกลวรินจ้องหน้าเวคินกลับอย่างไม่เกรงกลัว แววตาของเธอดุดันและท้าทายไม่แพ้กัน ในเมื่อเขาอยากจะมองเธอในแง่ร้าย เธอก็จะจัดให้ตามที่เขาต้องการ “เพราะเงินยังไงล่ะคะ!” เธอตะโกนใส่หน้าเขา “คำนี้หรือเปล่าที่พี่อยากจะได้ยิน? เพราะเงิน! ได้ยินไหมคะว่าเพราะเงิน! พ่อของพี่เขามีให้เกลทุกอย่างที่พี่ให้ไม่ได้ ทั้งฐานะ ชื่อเสียง และเงินทองที่ใช้กี่ชาติก็ไม่หมด... ชัดเจนพอหรือยังคะ!”