ร้านอาหารสุดหรู

โรงแรม ดวงตาคู่คมของเวคินฉายแววดุดันวาววับราวกับพยัคฆ์ที่เจอเหยื่อล้ำค่า เมื่อเขาเห็นสิ่งที่คาดไม่ถึงปรากฏแก่สายตา หญิงสาวร่างบางในชุดเดรสเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียดจรดเอวคอดกิ่ว เธอเพิ่งก้าวลงจากรถสปอร์ตบีเอ็มดับบลิวสีแดงสดที่มาจอดเทียบหน้าประตูโรงแรมด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่เขาเคยหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น “เกล!” เวคินพึมพำชื่อนั้นด้วยความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นความแค้น เขาไม่รอช้า สาวเท้ายาวๆ ตามเธอเข้าไปข้างในทันที ทิ้งความวุ่นวายใจไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงเป้าหมายเดียวคือการประจันหน้ากับผู้หญิงที่กำลังจะทำลายโลกทั้งใบของเขา ภายในห้องอาหารหลักที่เคยคลาคล่ำไปด้วยแขกผู้มีเกียรติ บัดนี้กลับถูกสั่งเคลียร์จนเงียบสงัดตามคำบัญชาของท่านประธาน มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวที่ส่องสว่างพอรำไร และโต๊ะอาหารยาวหนึ่งตัวที่จัดตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงด้วยดอกไม้ราคาแพงและเครื่องแก้วเจียระไน ผมดำขลับยาวจรดกลางหลังของเกลวรินพลิ้วไหวอย่างเย้ายวนขณะเธอค่อยๆ หันมองไปรอบๆ ร้านด้วยท่าทางตื่นตาตื่นใจ ก่อนจะส่งยิ้มหวานเชื่อมที่อาบไปด้วยยาพิษให้เตชินที่ยืนยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจอยู่อีกด้านของโต๊ะ “อย่าบอกนะคะว่าคุณปิดห้องอาหารเพื่อทานมื้อค่ำกับเกลแค่สองคนจริงๆ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและตื่นเต้นอย่างไร้เดียงสา ราวกับเด็กสาวที่ได้รับของขวัญชิ้นใหญ่ “เซอร์ไพรส์หรือเปล่าล่ะจ๊ะหนูเกล” เมื่อเห็นหญิงสาวพยักหน้ายิ้มหวาน เตชินก็เดินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทางของผู้ชนะ เขาเอียงแก้มให้เธอเป็นการแสดงความใกล้ชิด หญิงสาวยิ้มขัดเขินอายๆ อย่างมีจริต ก่อนจะค่อยๆ เขย่งตัวขึ้นประทับริมฝีปากลงบนแก้มหนุ่มใหญ่ฟอดใหญ่เป็นการเอาใจ “ขอบคุณนะคะ คุณเตชินน่ารักที่สุดในโลกเลยค่ะ เกลโชคดีจริงๆ ที่เจอคุณ” เตชินหัวใจพองโต เขาบรรจงเลื่อนเก้าอี้ออกให้เธอนั่งอย่างสุภาพบุรุษ เกลวรินกำลังจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างแช่มช้า ปากกำลังจะเอ่ยคำขอบคุณหวานหู แต่จังหวะนั้นเอง! เธอก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลจากมือหนาที่กระชากเข้าที่ต้นแขนอย่างรุนแรงจนร่างทั้งร่างปลิวออกจากเก้าอี้ถลาไปข้างหลัง! “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!!” เสียงตวาดกร้าวดังลั่นสะท้อนไปทั่วห้องอาหารที่เคยเงียบสงบ เกลวรินเบิกตากว้างอย่างตกใจสุดขีด หัวใจหล่นวูบเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนแยกเขี้ยวใส่เธอคือเวคิน ถึงเธอจะรู้อยู่แล้วว่าเขาคือลูกชายเพียงคนเดียวของเตชิน แต่ตามแผนที่วางไว้ เธอต้องการพาตัวเองเข้าไปในบ้านสิริทรัพย์ในฐานะเมียประธานให้มั่นคงเสียก่อน แล้วค่อยเผชิญหน้ากับเวคินเพื่อปั่นหัวเขาให้คลั่ง การปะทะกันเร็วขนาดนี้อาจทำให้เตชินระแคะระคายว่าเธอกับเวคินเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน และนั่นหมายถึงแผนแก้แค้นที่เธออุตส่าห์เดิมพันด้วยชีวิตอาจจะพังพินาศลงตรงนี้ เวคินที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีน คลุมทับด้วยสูทลำลองสีครีม จ้องมองคนรักเก่าที่เพิ่งจะแสดงความรักกับพ่อตัวเองต่อหน้าต่อตาด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ เขากระชับแรงบีบที่แขนเธอจนเนื้อขาวนวลขึ้นรอยแดง “แกเป็นบ้าอะไรของแกไอ้คิน! อยู่ๆ มากระชากแขนเกลทำไม!” เตชินถลันเข้ามากลางวงด้วยความโกรธจัด เขาไม่เคยเห็นลูกชายมีกิริยาที่ไร้มารยาทขนาดนี้มาก่อน เวคินไม่ตอบพ่อ สายตาของเขายังคงจ้องเขม็งไปที่เกลวรินที่พยายามดิ้นรน เขาสะบัดเสียงถามเธอผ่านความเงียบที่น่าอึดอัด “มากับผมเดี๋ยวนี้เกลวริน! เรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน!” “ไม่! ฉันไม่ไป! ปล่อยนะฉันเจ็บ!” เกลวรินพยายามใช้มืออีกข้างแกะมือที่เหมือนคีมเหล็กของเขาออกแต่ก็ไร้ผล เธอหันไปส่งสายตาที่น่าสงสารและสั่นเครือไปทางเตชิน เตชินทนดูไม่ได้ เขาเข้าไปคว้าข้อมือลูกชายแล้วออกแรงกระชากหวังจะให้ปล่อยหญิงสาว “ปล่อยไอ้คิน! ฉันบอกให้แกปล่อยผู้หญิงของฉัน! แกกล้าดียังไงมาลามปามแขกของฉันในที่นี่!” “อย่ามายุ่ง!” เวคินหันไปตวาดใส่พ่อเสียงดังสนั่นจนเตชินถึงกับผะงะถอยหลังไปครู่หนึ่ง เขาไม่เคยเห็นลูกชายจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่องและเกรี้ยวกราดขนาดนี้มาก่อน เวคินหันกลับมาหาเกลวรินที่ยืนตัวสั่น เขาโน้มตัวลงไปจนชิดใบหูของเธอ แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันที่เย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ “จะตามมาดีๆ หรือจะให้พี่บอกความจริงกับเขาตรงนี้เลย... ว่า เกลกับพี่เคยได้กันมาแล้วกี่ครั้งที่ลอนดอน! อยากให้พี่บรรยายไหมว่าเธอน่ารักแค่ไหนเวลาที่อยู่ใต้ร่างพี่... หืม?” คำพูดนั้นเหมือนสายฟาดลงกลางหัว เกลวรินหน้าซีดเผือดจนไม่มีสีเลือด เธอรู้ดีว่าผู้ชายอย่างเวคินในยามที่คลั่งรักและแค้นจัดแบบนี้ เขาทำได้ทุกอย่างตามที่พูดแน่ และถ้าเตชินรู้ แผนของเธอจบเห่ทันที! เวคินเห็นความขลาดกลัวในแววตาหญิงสาว เขาก็เหยียดยิ้มสมเพช ก่อนจะออกแรงผลักร่างเธอออกอย่างแรงจนเกลวรินเกือบเสียหลักล้มไปกระแทกโต๊ะอาหาร เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม สะบัดตัวเดินนำออกจากห้องอาหารไปทางประตูหลังอย่างผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า เตชินที่เห็นเหตุการณ์แต่ไม่ได้ยินคำขู่ ตะโกนเรียกตามหลังลูกชายด้วยความโมโหจัดเพื่อรักษาหน้า “ไอ้คิน! แกจะไปไหน! กลับมาขอโทษเกลวรินเดี๋ยวนี้! ไอ้ลูกทรพี!” แต่เวคินไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เตชินหันกลับมามองหญิงสาวรุ่นลูกด้วยความเป็นห่วง รีบเข้าไปประคองไหล่เธอไว้ “เจ็บตรงไหนหรือเปล่าเกล? พี่ขอโทษจริงๆ นะที่ไอ้คินมันทำตัวพาลแบบนี้ พี่ไม่คิดเลยว่ามันจะกล้าลามปามเกล... ว่าแต่เมื่อกี้มันกระซิบบอกอะไรหนู? มันขู่หรือนินทาอะไรพี่ใช่ไหม?” เกลวรินแสร้งทำเป็นตัวสั่นน้ำตาคลอเบ้า เธอชำเลืองมองไปทางประตูที่เวคินเพิ่งเดินลับไป แล้วหันมาถามเตชินด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว “นั่น... นั่นลูกชายคุณจริงๆ หรือคะ? ทำไมเขาถึงก้าวร้าวขนาดนี้ ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมรับเกลเลยนะคะคุณเตชิน” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แสร้งทำเป็นเสียใจอย่างสุดซึ้ง “เกลว่าคุณไปคุยกับลูกชายให้เข้าใจกันก่อนดีกว่าค่ะ เกลไม่อยากเป็นต้นเหตุให้พ่อลูกต้องแตกแยกกัน เกลว่าเราหยุดเรื่องของเราไว้เท่านี้ก่อนดีกว่า... วันนี้เกลขอตัวนะคะ เกลไม่มีอารมณ์จะทานอะไรแล้วค่ะ!” บอกเสร็จ หญิงสาวก็รีบคว้ากระเป๋าถือแบรนด์เนมที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องอาหารไปโดยไม่ฟังเสียงร้องเรียกของเตชินที่ดังไล่หลังมา “เกล! หนูเกล! ฟังพี่ก่อนสิจ๊ะเกล!” เมื่อเห็นหญิงสาวเดินลับสายตาไปโดยไม่หันกลับมามอง เตชินก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง เขาหันไปผลักโต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างเลิศเลอจนล้มโครมลงไปกองกับพื้น เครื่องแก้วแตกกระจายเกลื่อนพรมเพื่อระบายอารมณ์ที่จุกอก “ไอ้คิน! ไอ้ลูกทรพี! คราวนี้มันจะมากเกินไปแล้ว แกกำลังทำลายความสุขของฉัน!”