หลายวันต่อมา
สนามแข่งรถซูเปอร์คาร์กลายเป็นที่ฝึกซ้อมอย่างขะมักเขม้นของหนุ่มวัยสิบเก้าปี เขาออกคำสั่งกับลูกน้องของพ่อให้เป็นคู่แข่งแทนครั้งนี้ ความเร็วสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงส่งผลให้รถคันของพระศุกร์ขึ้นนำ รถอีกคันของลูกน้องได้อย่างโฉบเฉี่ยว แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อรถจอดนิ่งสนิทเขาก็ออกแรงทุบลงบนพวงมาลัยอย่างแรง ราวกับว่ามีเรื่องให้คิดมากเขาจึงไม่มีสมาธิจดจ่ออยู่กับถนน
“คุณหนูพักก่อนไหมครับ ช่วงวันหยุดนี้คุณหนูซ้อมหนักไปแล้วนะครับ” บอดี้การ์ดสวมชุดสูทสีดำเอื้อนเอ่ยวาจาบอก
“ไม่ ไปฝึกจนกว่าจะทำเวลาได้ดีกว่านี้” เขาตอบเสียงเรียบ ไม่สื่อถึงความรู้สึกใดๆ ดวงตาคมคู่นั้นเอาแต่จ้องพวงมาลัย
“พักก่อนเถอะครับคุณหนู” บอดี้การ์ดยังคงโน้มน้าวเขาสุดความสามารถ ตั้งแต่เช้าถึงเย็นของวันพระศุกร์ไม่ยอมพักเลยสักนิด แถมยังเอาแต่นั่งอยู่บนรถไม่ยอมลงมาทานอาหาร
“ไม่ก็คือไม่ดิวะ!! อย่าให้กูต้องพูดซ้ำ”
“ครับ คุณหน
