บทที่ 7
คนหนึ่งเมิน อีกคนแคร์
มหาลัยเอกชน
แอรินสวมชุดนักศึกษาตัวสีขาวคู่กับกระโปรงทรงเอสั้นกว่าหัวเข่า เรียวขาก้าวเข้ามาเหยียบภายในห้องขนาดใหญ่ มีโต๊ะเรียงเป็นแถวยาวลงไปถึงเวทีของอาจารย์ เธอและเพื่อนทั้งสองรีบทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล็คเซอร์ ในเวลาต่อมาเสียงหอบใจระบายออกมาเสียยืดยาว มือบางวางกระเป๋าหรูรุ่นใหม่ที่เพิ่งจะถอยมาจากห้างเมื่อวานลงบนโต๊ะ ไม่ทันจะตั้งใจฟังสิ่งที่อาจารย์สอน เพื่อนอย่างเขตก็เอ่ยขึ้นก่อน
“ตายแล้วชะนี ลืมเอางานมาส่ง”
“กรี๊ด มึงลืมไว้ไหน” น้ำเสียงตื่นตระหนกของแอรินถามขึ้น
“ลืมไว้บนรถ เดี๋ยวกูไปเอาก่อนนะสาว”
“เอ้า” ลิลลี่ได้แต่มองตามแผ่นหลังของเพื่อนเดินหายออกไป จากนั้นเลื่อนสายตาจ้องแอรินอย่างงุนงง
“อีเขตมันลืมเอางานมาส่ง แล้วนี่อาจารย์จะให้ส่งท้ายคาบแน่ๆ”
“ไม่น่าให้มันเอามาส่งเลย กูน่าจะรอบคอบกว่ามัน”
“เออ อย่างน้อยมันก็เอามาแล้ว แต่ลืมไว้ที่รถเอง”
“กูจดตามท
