เขาบดจูบกับคนตัวเล็กอย่างดูดดื่มราวกับว่าจะกลืนกิน ส่วนมือข้างหนึ่งเลื่อนลงมาโอบเอวบาง เรียวลิ้นตวัดพัวพันไปมาทำเอาใจอ่อนระทวย แอรินไม่สามารถปฏิเสธเขาได้เลย ถัดมามือบางดันแผ่นหน้าอกแกร่งออกส่งผลให้ทั้งคู่ผละจูบออกจากกัน
“จูบเก่งขึ้นนะ จูบจนพี่จะหายใจไม่ออก”
“หึ” เขาไม่ตอบแต่เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ พระศุกร์เบือนหน้ามองแก้วน้ำที่วางไว้ข้างกาย จากนั้นจึงหยิบแก้วขึ้นมาพร้อมกับเดินตรงไปยังโซฟา
“เดี๋ยวสิ มาจูบพี่แล้วเดินหนีหมายความว่าไง”
“แล้วสรุปวันนี้เธอมาทำไม”
“ก็คนมันคิดถึง มาหาไม่ได้เหรอ” แอรินตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ร่างเล็กสาวเท้าตามแผ่นหลังกว้างไปนั่งลงบนโซฟาราคาแพง
“คิดถึงเหรอ เราเป็นอะไรกัน” เขาถามทว่าสายตาสาดความเย็นชามาให้เธอ
“ใจร้ายจังนะ แล้วถ้ามาให้จูบทุกวันจะได้เป็นแฟนไหม”
“ไม่มีทาง ฉันยังไม่อยากมีแฟน”
“แต่ลองมีก่อนก็ได้ พี่เลี้ยงง่ายนะแถมยังขี้อ้อนสุดๆ”
ไม่ว่าเปล่าแอรินพู
