บทที่ 16
แอรินไม่รู้เหรอ
ต่อจากตอนที่แล้ว
รอยยิ้มหวานปรากฏบนดวงหน้า แอรินตักข้าวเข้าปากทว่าสายตาคู่สวยไม่อาจละไปจากชายหนุ่มร่างสูงข้างๆ ได้เลย เขตและลิลลี่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามส่วนแอรินนั่งข้างพระศุกร์ หนุ่มวัยสิบเก้าปีเดินไปซื้อข้าวก่อนจะกลับมานั่งลงที่โต๊ะเดียวกันกับเธอ บรรยากาศตอนนี้มันต่างออกไปจากตอนที่เธอเป็นฝ่ายมองหาน้องเขา
“ทำไมกินแค่นั้นครับ” พระศุกร์ถาม
“มันก็คงจะอิ่มเพราะเห็นหน้าน้องแหละค่ะ แอบกินน้อยไปอย่างนั้นแหละ” เขตเอ่ยด้วยเสียงสอง ขณะที่กำลังยกแก้วน้ำหวานขึ้นดื่ม
“เห็นหน้าน้องก็กินแต่แค่นี้แหละค่ะ ทำไมพระศุกร์ไม่ตอบแชตพี่เลย” น้ำเสียงหวานถามขึ้นสื่อถึงความน้อยอกน้อยใจที่เขาไม่มีเวลาให้
“พอดีเรียนเสร็จผมก็ส่งทำงานส่งอ.ในคาบเลย ไม่ได้จับมือถือด้วย”
“รู้ไหมเพื่อนพี่มองหาแต่น้อง ไม่ยอมกินข้าวเลยนะ” คราวนี่ลิลี่เอื้อนเอ่ยวาจาขึ้นบ้าง
“พวกมึงสองคนฟ้องพระศุกร์เหรอ”
“ที่พี่
