บทที่ 2มือสมัครเล่น 1

บทที่ 2 มือสมัครเล่น คณะวิศวกรรม แสงแดดอ่อนๆ ส่องลงมาทาบทาตึกเรียนคณะวิศวะ บุรุษสวมเสื้อนักศึกษาผูกเนกไทคู่กับกางเกงทรงกระบอกสีดำ ท่วงท่าการเดินด้วยความมั่นใจก้าวออกมาจากห้องเรียน มือแกร่งเอื้อมมาพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับท่อนขาเหวี่ยงพาเก้าอี้แล็คเซอร์ พระศุกร์ทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามของเหนือและยีน ส่วนครีมเองก็เพิ่งจะถอดกระเป๋าเป้นั่งลงข้างๆ เขาอีกที ผมดำขลับตัดกับใบหน้าคมเข้มของหนุ่มวัยสิบเก้าปี ทว่าเส้นเลือดบนแขนผุดขึ้นมาไม่สมกับอายุเขาด้วยซ้ำ ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องกลุ่มเพื่อนนับเป็นอีกครั้งที่ทั้งหมดได้มาเจอหน้ากัน “ปีหนึ่งนัดเจอกันง่าย แต่พอขึ้นปีสูงๆ ไม่รู้จะจำกันได้หรือเปล่า” น้ำเสียงเรียบสะท้อนถึงความน้อยเนื้อต่ำใจเพื่อนของเหนือเอ่ยขึ้น ใบหน้าของพระศุกร์ดูนิ่งดุจผิวน้ำพลางยกท่อนแขนขึ้นกอดอก จิตใจของเขาเอาแต่นึกถึงเรื่องหลังจากนี้มากกว่า นั่งเรียนมาเกือบสี่ชั่วโมงแต่ก็ไม่ทันจะได้กลับห้องพักผ่อน “เออ ยังไงพวกเราก็เรียนที่เดียวกัน มึงจะกลัวไปทำไมวะ” “ไม่เจอกันวันนี้ พรุ่งนี้ก็ต้องเจอกันอยู่ดี” คราวนี้ยีนพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ “เจอกันเพราะอะไรน่ะเหรอ? เรื่องเหล้าสินะ” เหนือพูด “เออ เดี๋ยวอีกหน่อยมึงมีสาวก็ไม่เห็นหัวพวกกูแล้ว” “แล้วนี่มึงหน้าบูดขนาดนี้ กินขี้มาเหรอ” ยีนมองเห็นเพื่อนที่เอาแต่นั่งเงียบจึงต้องเอ่ยคำถามขึ้น “กูอยากกลับห้องแล้ว” “มึงจะรีบกลับไปไหนล่ะเพื่อน เรานัดเจอกันแต่ละทีนับครั้งได้เลย” เขาหยิบสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกงโดยไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อน เมื่อการแจ้งเตือนของข้อความรัวๆ สั่นไหวให้กายหยาบรู้สึกตัวมือแกร่งจึงกดเข้าไปดูบทสนทนาของครอบครัว ดวงตาสีดำคู่นั้นจ้องหน้าจอแสงสีฟ้าอย่างไม่กะพริบ ครอบครัวแสนน่ารัก (4) แม่อันดา : เมื่อไหร่ลูกชายจะกลับบ้านนะ แม่คิดถึง ไอวา : แล้วอยู่กับหนู แม่ไม่คิดถึงหนูบ้างเหรอคะ พ่อเพทาย : เราน่ะอยู่กับพ่อแม่ทุกวัน พระศุกร์ : เดี๋ยวผมเข้าไปครับ แม่อันดา : เย้ จริงเหรอครับ พระศุกร์จะกลับบ้านใช่ไหม พระศุกร์ : ใช่ครับ วันเสาร์อาทิตย์นี้เจอกันนะครับ พระศุกร์นั่งก้มหน้าสนใจแต่มือถือของตัวเอง ขณะเดียวกันบทสนทนาของเพื่อนกลายเป็นอากาศ ดรีมจึงชะโงกหน้ามองสิ่งที่เพื่อนของตนกำลังสนใจอยู่ นึกขึ้นได้เขาเอ่ยคำพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “เออ มึงไม่เล่นไอจีหน่อยเหรอวะ” “ไม่นะ ถามทำไม” “เอ้า ก็จะได้ตามพี่แอรินคนสวยของกูไง” “โกหกหน้าตายแหละมึง อันนี้ไม่เรียกไอจีมั้ง” สายตาคมเฉียบจ้องหน้าจอเมื่อเห็นว่าพระศุกร์พูดโกหก ยีนจึงถือวิสาสะแย่งสมาร์ตโฟนมาจากมือของเพื่อนด้วยความสนิทสนม “ไหนเอามาดู เดี๋ยวนะพี่แอรินก็ติดตามมันอยู่” “หมายความว่ายังไงวะ ไหนเอามาดูด้วยเป็นไปได้เหรอวะ กูที่ตามพี่แอรินมานานแต่กับมันเนี่ยนะ” “เออ กูก็ไม่อยากจะเชื่อสายตา คนเงียบๆ ทำห่าไรไม่เป็นอย่างมันจะสนใจเล่นไอจีด้วย” “กูก็เพิ่งเล่นไม่กี่วันเอง ไอ้เรื่องที่พี่แอรินอะไรของมึงน่ะก็ไม่รู้ด้วย” “ไอ้เหี้ยของจริง นี่พี่แอรินก็ติดตามมันอยู่แล้วแม่งมีคนเดียวด้วย” “แบบนี้เป้าหมายมันชัดเจนเกินไป มึงต้องการอะไรกันแน่” สีหน้าของเพื่อนเขาสะท้อนความคาดไม่ถึงออกมาอย่างโจ่งแจ้ง “ก็ไม่ได้อะไร แค่รู้สึกอยากลองทำอะไรสนุกๆ กูกลับห้องก่อนนะพอดีอยากออกกำลังกายแล้วว่ะ” “ขนาดนี้ชอบพี่เขาแล้วกูว่า” เหนือเอ่ยแซว “กูว่าใช่ คนอย่างมันไม่เคยสนใจใครเลย” “เริ่มตกหลุมรักพี่แอรินเหมือนกูแล้วสิ” คราวนี้ดรีมเอ่ยพลางยกยิ้มอย่างมีเลศนัย ราวกับว่ารู้ถึงความต้องการของเพื่อนแต่วินาทีต่อมาพระศุกร์ก็ลุกพรวดจากที่นั่ง และหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นมาสะพายบ่า เขาเลือกจะเดินออกไปแต่ก็ไม่ลืมจะโบกมือลากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ ไม่แน่ว่าพระศุกร์เองก็สนใจเธออยู่ไม่น้อย เพียงแค่เขาเป็นคนไม่แสดงออกเท่านั้นเอง ชายหนุ่มรูปร่างสูงก้าวเท้าออกมาจากตึกเรียนทว่าการเคลื่อนไหวกลับต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตาของเขาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นยามเห็นร่างอรชรของสตรีนางนั้น เสื้อนักศึกษารัดรูปคู่กับกระโปรงทรงเอแนบเนื้อแอรินหันมามองทางเขา แต่เรียวแขนสองข้างยังคงยกขึ้นกอดอกเธอเดินเข้ามาหาพร้อมกับใบหน้าฉายแววความสุขออกมาเหลือล้น “พระศุกร์นึกว่าจะไม่ได้เจอแล้ว” “เธอมาหาใคร” น้ำเสียงของพระศุกร์เรียบเฉยคาดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะมายืนอยู่ตรงหน้า หลังจากทั้งคู่เจอกันที่ไนต์คลับวันนั้นโอกาสคุยกันแค่ผ่านหน้าจอมือถือ ทว่าวันนี้แอรินพี่สาวสุดสวยกลับมายืนอยู่ต่อหน้า “มาหาเรา คิดถึงมาหาไม่ได้เหรอ รู้ไหมกลัวจะไม่ได้เจอเหมือนกันนะเนี่ยเพราะไม่รู้ว่าเราเลิกเรียนกี่โมง” “แล้วยังไง” เขาเอ่ยใบหน้าหล่อไม่แสดงท่าทีใดๆ “เห็นว่าที่นั่งข้างๆ ยังว่าง งั้นพี่ขอติดรถกลับด้วยได้ไหม” “มาถึงที่นี่เพราะเรื่องแค่นี้เหรอ” หนุ่มวัยสิบเก้าปีถามขึ้นพลางมองไปรอบๆ ทำเอาคนตัวเล็กเขย่งปลายเท้าขึ้นไปเล็กน้อย “ให้พี่ติดรถกลับด้วยได้ไหม สงสารผู้หญิงตัวเล็กๆ หน่อยน้า” ใบหน้าของแอรินเอียงมองชายหนุ่มเบื้องหน้า แพขนตากะพริบถี่ๆ ส่งสายตาออดอ้อนราวกับว่าต้องการให้เขาใจอ่อน “ตามมาแล้วกัน” “กรี๊ด น่ารักที่สุดเลยค่ะ”