บทที่ 2คุณจางยื่นข้อเสนอ 1

บทที่ 2 คุณจางยื่นข้อเสนอ แสงอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้าทอดเงาสีเหลืองอร่ามกระทบลงบนผืนหญ้าสีเขียวขจี คฤหาสน์หลังโตตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางรั้วสีขาวห้อมล้อมตัวบ้าน สื่อถึงความเป็นส่วนตัวของผู้อยู่อาศัย รูปปั้นม้าสองตัวสีดำ ตั้งเด่นประดับบารมีของผู้นำอย่างราชา บอดี้การ์ดสวมชุดสูทสีดำดูภูมิฐานยืนอยู่ประจำตำแหน่ง เพื่อรักษาความปลอดภัยภายในรั้วบ้าน ถัดมาด้านหลังของตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ สตรีรูปร่างเล็กนั่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อน ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธอขยับพูดกับคนที่อยู่ปลายสาย ภาพอาม่าทับทิมกำลังจ้องมองหลานผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือ หมวยลินสวมชุดยูนิฟอร์มของแม่บ้านสีดำ ส่วนในมือของเธอนั้นถือโทรศัพท์มือถือของตัวเอง เนื่องจากวันนี้หมวยมีโอกาสได้กลับบ้านเพื่อเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวมาอยู่ที่นี่ หมวยเล่าเรื่องทุกอย่างให้อาม่าฟังทั้งหมด และยังบอกอาม่าไม่ต้องเป็นห่วงเธอ “อาม่าอย่าลืมกินข้าวแล้วก็กินยาด้วยนะ แล้วก็ห้ามกินน้ำปลาเยอะเด็ดขาด มันไม่ดีต่อไตรู้ไหม” “อั๊วะรู้แล้ว ลื้อจะพูดย้ำอีกทำไม พ่อลื้อเนี่ยก็สร้างแต่ปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน แล้วคนที่ต้องชดใช้ก็คือลื้อ ลื้อน่ะโชคร้ายจริง ๆ อาหมวย” น้ำเสียงเรียบของอาม่าดังขึ้นจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ “อาม่าไม่ต้องห่วงหมวยนะ อยู่คนเดียวอาม่าก็ดูแลตัวเองด้วย หมวยจะรีบหาเงินมาใช้หนี้เขาให้หมด จะได้กลับไปอยู่กับอาม่าเร็ว ๆ” ฉันไม่อยากให้อาม่าเป็นห่วง เพราะตอนที่มาบ้านหลังนี้ครั้งแรกก็ไม่ทันได้เตรียมใจ กว่าจะชดใช้หนี้ให้พ่อหมดก็ไม่รู้จะอีกนานแค่ไหน กว่าจะได้กลับไปดูแลอาม่า ถึงตอนนั้นสุขภาพของอาม่าก็คงจะไม่แข็งแรงเหมือนตอนนี้ “ไม่ต้องห่วงอั๊วะหรอก อั๊วะอยู่ได้ อีกอย่างนะมีอาเพียวอยู่ข้าง ๆ เวลาอยากได้อะไรอั๊วะก็แค่เรียก” “หมวยไม่ได้หาเงินช่วยอาม่าแล้วนะ เพราะเงินเดือนแม่บ้านของหมวยหักใช้หนี้หมดเลย” “อั๊วะไม่มีปัญญาส่งลื้อเรียนสูง ๆ ลื้อก็เลยต้องมาทำงานแบบนี้เพื่อหาเงินใช้หนี้แทนพ่อลื้อ ขยันเอานะอาหมวย สักวันมันจะเป็นวันของลื้อ” นัยน์ตากลมโตคู่สวยจ้องมองใบหน้าของอาม่า หมวยลินคลี่ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเปล่งวาจาตอบออกไป “ไม่เป็นไรหรอกม่า ถ้าหมวยใช้หนี้หมดไม่รู้พ่อจะไปก่อหนี้ใหม่อีกไหม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หนี้ก้อนนี้หมดก็ใช่ว่าพ่อของเธอจะไม่ก่อหนี้อีก “อาเพียวเอากับข้าวมาให้อั๊วะแล้ว แค่นี้ก่อนนะอาหมวย” “กินข้าวเยอะ ๆ นะคะอาม่า ไว้หมวยจะโทรหาอีกค่ะ” เมื่อกดวางสายหมวยลินถึงกับระบายลมหายใจออกมา ใบหน้าหวานละมุนเคร่งเครียดราวกับความกดดันทับถม แววตาคู่สวยสะท้อนความรู้สึกสิ้นหวัง แม้พยายามอดกลั้นไม่แสดงด้านอ่อนแอของตัวเองให้ใครเห็น “เดี๋ยวอีกสักหน่อยหมวยขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่นที่ห้องคุณเฟยหลงนะ เพราะวันนี้คุณท่านกับคุณผู้หญิงไปออกงานข้างนอก เราไม่ต้องเตรียมอาหารมื้อค่ำสำหรับพวกท่าน” น้ำเสียงของอิ่มบุญเปล่งวาจาขึ้นกับผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่บนม้าหินอ่อน “แล้วคุณเฟยหลงไม่ทานข้าวก่อนเหรอคะ พี่จะให้หมวยไปเตรียมน้ำอุ่นเลยเหรอ” หมวยลินหันไปถาม “คุณเฟยหลงทานข้าวมาจากด้านนอกแล้ว วันนี้คุณเฟยหลงจะกลับเร็วหน่อย รีบไปเตรียมเถอะ ถ้าคุณเฟยหลงกลับมาแล้วไม่มีน้ำอุ่นมีหวังพวกเราซวยกันหมดแน่” “งั้นหมวยขอไปเตรียมก่อนนะคะ เราทุกคนต้องรอดจากคนใจดำค่ะ” หมวยลินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าสวย ไม่ทันจะเอ่ยถามอะไรหมวยลินก็เดินกลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์หลังโตเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง “เอ้า แล้วยังไม่ทันได้บอกห้องคุณเฟยหลงเลย แล้วหมวยจะไปถูกไหมเนี่ย” อิ่มบุญได้แต่มองตามแผ่นหลังเนียนของหมวยลินเลือนหายไปช้า ๆ เธอบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราะกลัวว่าหมวยลินจะไม่รู้จักห้องของคุณเฟยหลง แต่ยังไม่ทันจะเดินตามไปบอกก็ถูกพี่สาวของตัวเองเรียกตัวเสียก่อน เรียวขาของคนตัวเล็กก้าวขึ้นบันไดทีละก้าว นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมามองบรรยากาศรอบกาย “พรุ่งนี้ตอนเย็นก็ขึ้นไปหาฉันที่ห้องสิ อย่าลืมนะห้องฉันอยู่ชั้นสองซ้ายมือ” ประโยคเหล่านั้นก้องอยู่ในหัวของหมวย ร่างกายจึงเดินเลี้ยวมาทางด้านซ้ายมืออัตโนมัติ ประตูไม้แกะสลักลวดลายบานนั้นถูกแง้มออกอย่างช้า ๆ พร้อมกับคนตัวเล็กแทรกตัวเข้ามาด้านในด้วยความระมัดระวัง ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องนอนของเฟยหลง ภายในตกแต่งด้วยโทนสีดำและสีเทา เตียงนอนขนาดคิงไซซ์ตั้งเด่นอยู่กลางห้อง พร้อมกับโซฟาติดริมระเบียง รูปภาพของเขาประดับบนฝาผนังแสดงถึงความเป็นเจ้าของ พื้นปูด้วยไม้ขัดมันวาว เฟอร์นิเจอร์ถูกจัดวางอย่างลงตัว เรือนร่างอรชรของหมวยลินสวมชุดเสื้อสีดำจับคู่กับกระโปรงสั้นของแม่บ้าน ท่อนขาก้าวเหยียบพื้นที่เย็นเฉียบและเดินผ่านมายังห้องน้ำที่อยู่ถัดเข้ามา มือเล็กเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างอาบน้ำเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเจ้านาย ทว่านัยน์ตาคู่สวยเอาแต่จ้องมองสิ่งของที่อยู่ด้านในห้องอย่างไม่กะพริบ ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างลงตัว ภายในห้องน้ำที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทา อ่างอาบน้ำวางติดกับขอบหน้าต่าง ถัดมามีฝักบัวสำหรับอาบน้ำบ่งบอกถึงการใช้งานในทุกวัน เคาน์เตอร์ลายหินอ่อนขัดมันวาวสะท้อนบนกระจกบานใหญ่ “จริงสิ เราต้องเตรียมผ้าเช็ดตัวด้วยหรือเปล่า แล้วมันอยู่ตรงไหนกันนะ” คนตัวเล็กพูดกับตัวเองน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะเดียวกันสายตากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องสี่เหลี่ยม แต่กลับไม่พบสิ่งที่เธอกำลังตามหา หมวยลินจึงหันมาสนใจสายน้ำที่กำลังไหลรวมตัวกันในอ่าง เธอคิดว่าชีวิตคนรวยมันดีกว่ามาก ๆ นอกจากจะไม่เป็นหนี้ใครแล้ว อยากได้อะไรก็มีคนหาให้ตลอด “คิดอะไรอยู่ ไปเตรียมผ้าเช็ดตัวให้ฉันสิ” ในตอนนั้นเองฝ่ามือแกร่งของคนตัวสูงวางทาบลงบนเอวคอดกิ่ว ทำเอาร่างอรชรของหมวยลินสะดุ้งเล็กน้อย เธอกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็ต้องดึงสติกลับมาอยู่กับตัวเอง “คะ อ๋อค่ะ เดี๋ยวหมวยจะไปหยิบมาให้ค่ะ ขออนุญาตหยิบจับของในห้องของคุณเฟยหลงนะคะ” “รู้จักชื่อฉันแล้วสินะ แต่ฉันยังไม่รู้จักชื่อของเธอเลย” วินาทีนี้หมวยลินสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงของเธอ เมื่อเฟยหลงโน้มดวงหน้าลงมาแนบชิด ไม่วายมือหนาของเขายังคงโอบล้อมเอวบางร่างเล็ก ทำเอาหมวยลินหายใจไม่ทั่วท้อง เขาถือโอกาสที่ฉันหันหลังให้ เข้ามายืนแนบชิดแบบที่ฉันไม่ทันตั้งตัว อีกอย่างคุณเฟยหลงกำลังโอบเอวของฉันอยู่ แบบนี้ไม่ถือเป็นการลวนลามกันหรือยังไง...หรือเพราะฉันยอมเขา “หมวยลินค่ะ คุณเฟยหลงเรียกหมวยเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ” “ชื่อหมวยลินงั้นเหรอ ชื่อเพราะดีนะ” “อ๊ะ คุณเฟยหลงจะทำอะไรคะ” คนตัวเล็กร้องเสียงหลง เมื่อถูกฝ่ามือหนาของเฟยหลงอุ้มเธอขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์ลายหินอ่อนสีดำ จังหวะการเต้นของหัวใจเร็วแรงผิดปกติ แววตาสะท้อนความสงสัยอยู่เต็มไปหมด “อยากรู้ข้อเสนอของฉันไหม แล้วเรื่องขวดน้ำจะถือว่าหายกัน” น้ำเสียงนุ่มลึกของเขาฉายแววร่าเริงราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ “ข้อเสนออะไรเหรอคะ แล้วน้ำขวดนั้นราคาเท่าไหร่กัน” “นอนกับฉัน...แล้วเธอจะได้เลื่อนขั้นจากสาวใช้” คำพูดของเขาทำเอาหมวยลินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นด้วยความไม่เข้าใจและสับสน สรุปแล้วเฟยหลงต้องการให้เธอชดใช้ค่าขวดน้ำจริงเหรอ หรือว่าเขาต้องการอะไรมากกว่านั้น ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันด้วยความอึดอัดใจ เธอเพิ่งจะเข้ามาทำงานวันแรก แต่เจ้านายกลับยื่นข้อเสนอที่หมวยลินคาดไม่ถึง ขณะเดียวกันนัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองจับจ้องใบหน้าหล่อของเขาอย่างไม่กะพริบ เหมือนจะพูดอะไรออกมาแต่พูดไม่ออก “ลองคิดดูนะ เธอทำงานเป็นแม่บ้านอีกกี่เดือนถึงจะปลดหนี้ได้ แต่ถ้ามาทำงานกับฉันไม่ถึงปีเธอก็หมดหนี้ เลือกเอานะว่าทางไหนมันจะสบายกว่า” “จะให้หมวยเลื่อนขั้นจากสาวใช้ ไปอยู่ในฐานะอะไรเหรอคะ” ดวงตาของเธอสะท้อนความสงสัย จึงเอ่ยปากถามขึ้นทันที “ก็มาเป็นเลขาส่วนตัวของฉันไง เธอจะได้ทำงานกับฉัน มีเงินเดือนเป็นของตัวเองไม่ต่ำกว่าสองหมื่น” เฟยหลงเอ่ย “แต่หมวยไม่ได้เรียนจบสูง หมวยคิดว่างานแบบนั้นไม่เหมาะกับหมวยหรอกค่ะ” “คนเราก็มีการเรียนรู้กันได้ การศึกษาไม่จำกัดอายุหรอกนะ ลองคิดดูแล้วกันหลังจากฉันอาบน้ำเสร็จ ฉันจะไปเอาคำตอบ” คำพูดที่เปล่งออกมาจากกลีบปากหนาทำเอาหมวยลินคิดมากไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องดึงสติกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว ร่างอรชรของหมวยลงจากเคาน์เตอร์ลายหินอ่อน จากนั้นเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาเตรียมสำหรับเฟยหลง