บทที่1เป็นหนี้ต้องชดใช้2

วันต่อมา ท้องฟ้ายามเช้าเป็นสีฟ้าสดใส เมฆสีขาวลอยเรื่อยไปบนท้องฟ้าอย่างสม่ำเสมอ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านก้อนเมฆลงมากระทบผืนหญ้าสีเขียวขจี สวนดอกไม้และไม้ประดับถูกตกแต่งอย่างดี คฤหาสน์หลังโตล้อมรอบไปด้วยรั้วสูง บริเวณโดยรอบได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ด้านหน้าตัวบ้านตกแต่งด้วยน้ำพุสวยงาม จากนั้นถัดมาด้านในแม่บ้านกำลังทำงานของตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ นกเล็กเป็นหญิงอายุสามสิบปลายใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดโต๊ะอาหาร ส่วนอิ่มบุญกำลังยกอาหารมาเสิร์ฟ ทุกอย่างจะต้องจัดเตรียมให้แล้วเสร็จก่อนที่เจ้านายจะลงมาจากชั้นสอง “คุณท่านกับคุณผู้หญิงจะลงมาทานอาหารเช้าก่อนแปดโมงเช้าทุกวัน ดังนั้นอาหารจะต้องถูกจัดเตรียมไว้ก่อนแล้ว คุณเฟยหลงชอบดื่มกาแฟตอนเช้าก่อนออกไปทำงานประจำ เธอต้องชงกาแฟเตรียมรอเอาไว้ เพราะหน้าที่อื่น ๆ เป็นของนกเล็กแล้วก็อิ่มบุญมัน” น้ำเสียงเรียบของหัวหน้าแม่บ้านอย่าง ป้าแมว เอื้อนเอ่ยวาจาบอกกับผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกาย ป้าแมวขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่ดูแลบ้านหลังนี้มานานหลายปี กำลังสอนงานให้กับสาวใช้คนใหม่อย่างละเอียด ส่วนนกเล็กและอิ่มบุญก็เพิ่งจะเข้ามาทำงานได้ไม่กี่ปี ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองต่ออย่างขะมักเขม้น เรือนร่างอรชรสวมเสื้อสีดำจับคู่กับกระโปรงสั้นให้ลุคดูเรียบร้อย กลุ่มผมสีดำสนิทถูกรวบขึ้นเป็นระเบียบ ใบหน้าได้รูปหวานละมุนปราศจากสีสัน จมูกเป็นสันรับกับริมฝีปากอวบอิ่ม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลประกายทองจ้องมองสิ่งที่ป้าแมวสอนอย่างไม่กะพริบ “แล้วเธอเนี่ยตอนเย็นขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่นสำหรับคุณเฟยหลงด้วยนะ คุณเฟยหลงชอบแช่น้ำอุ่น” “คุณเฟยหลงเป็นลูกชายของคุณท่านเหรอคะ” คราวนี้น้ำเสียงสดใสของหมวยลินถามขึ้น มันทั้งเต็มไปด้วยความสงสัยและอยากรู้ว่า ผู้ชายที่เธอเจอเมื่อตอนกลางดึกเป็นใครกันแน่ แต่จะให้แน่ชัดก็ต้องถามคนที่อยู่มานานให้รู้แล้วรู้รอด หลังจากที่ป้าแมวแนะนำให้รู้จักพี่นกเล็กกับพี่อิ่มบุญ ฉันก็พอรู้มาว่าตระกูลนี้คือ ตระกูลจาง มหาอำนาจลำดับต้น ๆ ของประเทศ ว่ากันว่าผู้นำของตระกูลชื่อราชา หรือ จางจวินหลง ส่วนภรรยาของเขาชื่อมินตรา แต่คนในบ้านจะเรียกคุณมิน แต่ผู้ชายที่ฉันเจอเมื่อวานเขาชื่ออะไรกันนะ แล้วเป็นลูกชายคนที่เท่าไหร่ ก็บ้านนี้มีลูกชายตั้งสามคน ไม่ง่ายเลยที่ฉันจะเดาชื่อเขา “คุณเฟยหลงเป็นลูกชายคนโต ช่วงนี้จะมาอยู่ที่บ้านมากกว่าไปอยู่ที่คอนโดของตัวเอง ส่วนคุณเฟย์หงส์กับคุณจวินอี้ไม่ค่อยกลับมาบ้านหรอก” “งั้นก็แสดงว่ามีแค่คุณเฟยหลงใช่ไหมคะ” เธอถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น “ก็ใช่น่ะสิ หมวยถามไปทำไมเหรอ คุณเฟยหลงเนี่ยเจ้าระเบียบมากเลยนะ ต้องระวังเวลาจะหยิบจับอะไร” อิ่มบุญพูดพลางวางถาดไว้บนเคาน์เตอร์ลายหินอ่อน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเบนทิศมาสนใจคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง มันก็คงจะจริงอย่างที่อิ่มบุญพูดเขาเป็นคนหวงของมาก ขนาดขวดน้ำแค่ขวดเดียวเขายังคิดราคากับเธอ “เวลาขึ้นไปบนห้องคุณเฟยหลง อย่าหยิบจับอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด ป้าเลี้ยงคุณเฟยหลงมาตั้งแต่เด็ก คุณเฟยหลงค่อนข้างจะเข้มงวดเรื่องนี้” “หมวยเข้าใจแล้วค่ะ ต่อไปนี้จะหยิบจับอะไรหมวยจะขออนุญาตก่อนค่ะ” น้ำเสียงเรียบของเธอเปล่งวาจาตอบ “ต่อไปเดี๋ยวป้าจะสอนชงกาแฟ คุณเฟยหลงลงมาจะได้ดื่มเลย” ป้าแมวบอก จากนั้นก็สอนให้หมวยชงกาแฟทีละขั้นตอน ดวงตากลมโตจ้องมาการเคลื่อนไหวของป้าแมว ไม่นานเธอก็สามารถจดจำรายละเอียดเกือบทั้งหมดได้ เวลาผ่านไปหลายนาทีราชาและภรรยานั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมกับนกเล็กเดินถือชามข้าวไปเสิร์ฟ ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ มีเพียงแค่หมวยลินที่คอยสังเกตการณ์การเคลื่อนไหวของเพื่อนร่วมงาน วินาทีต่อมารูปร่างสูงใหญ่ของจางเฟยหลงก้าวลงมาจากบันได มือแกร่งพับแขนเสื้อตัวเองขึ้น จากนั้นเดินลงมานั่งข้างผู้เป็นแม่ สายตาแสนอบอุ่นเบนทิศไปสนใจลูกชายคนโต “วันนี้ทำไมตื่นเร็ว มีงานด่วนเหรอลูก” มินตราเปล่งวาจาถามลูกชายคนโตของเธอ “ผมมีประชุมเช้าครับ เออจริงสิผมมีเรื่องอยากจะขอป๊า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคมกริบรับกับจมูกโด่ง ริมฝีปากหยักสวย เฟยหลงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำจับคู่กับกางเกงขายาวสีดำเช่นเดียวกัน ในตอนนั้นเองหมวยลินสวมยูนิฟอร์มชุดสีดำเดินถือถาดที่มีแก้วกาแฟของเขามาเสิร์ฟ ดวงตากลมโตคู่สวยเอาแต่จ้องแก้วกาแฟ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาเลยสักนิด “ผมขอได้ไหมครับป๊า สาวใช้คนใหม่ของป๊า” คำพูดเหล่านั้นทำเอาหมวยลินชะงักเล็กน้อย หลังจากวางแก้วเอาไว้บนโต๊ะเธอจึงเบือนหน้าไปมองผู้ชายร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทันที “ลูกจะเอาไปทำไม เธอก็เพิ่งจะเข้ามาทำงานวันแรก” “เดี๋ยวผมจ่ายหนี้ให้เธอเอง ให้เธอชดใช้หนี้ที่ผม” “เฟยหลงพูดแบบนี้ ลูกจะพาเธอไปอยู่ด้วยที่คอนโดเหรอ” น้ำเสียงของผู้เป็นแม่เต็มไปด้วยความสงสัย มินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น “ช่วงนี้ผมอาจจะกลับดึกครับ เลยคิดว่าไปอยู่คอนโดจะสะดวกกว่าอยู่ที่บ้าน” เฟยหลงตอบ “เอาสิ อยากได้ป๊าก็ยกให้ แต่ลูกต้องถามความสมัครใจของเธอเองนะ ว่าเธอจะยอมไปด้วยหรือเปล่า” “ครับ ผมจะถามเธอดูอีกที” เชาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึกใด ๆ เป็นวินาทีเดียวกับที่ร่างเล็กของหมวยลินเดินมาหยุดด้านข้างกายของอิ่มบุญ “หมวยไปทำยังไงให้คุณเฟยหลงสนใจหมวยขนาดนี้เนี่ย ปกติคุณเฟยหลงไม่มองผู้หญิงคนไหนเลยนะ” อิ่มบุญที่ยืนอยู่ข้างกันกระซิบถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เอาไงดีพี่ หมวยต้องไปอยู่กับเขาเหรอ” ใบหน้าหวานละมุนหันมาถามอิ่มบุญ ดวงตาของเธอฉายแววความตึงเครียด “ถ้าไม่อยากไปก็ปฏิเสธเลย คุณเฟยหลงเขาไม่เป็นคนตื๊อขนาดนั้นหรอก” คราวนี้น้ำเสียงของนกเล็กเอ่ยขึ้น ทั้งสามคนยืนอยู่ในมุมห้องที่ไกลออกมาจากโต๊ะอาหาร “แต่ก็ไม่เห็นแปลกเลยพี่นกเล็ก หมวยสวยขนาดนี้เป็นใครก็สนใจขนาดคุณเฟยหลงยังสนใจเลย แต่อย่าว่างั้นเลยนะถือว่าพี่เตือนแล้วกัน อย่าเผลอใจเด็ดขาดเลยนะ เรากับพวกเขาไม่เหมาะสมกันหรอก ฐานะของพวกเขามันสูงส่งกว่าเรามาก” อิ่มบุญหันมาพูดกับเธอ ประโยคเมื่อครู่ที่เอื้อนเอ่ยออกมาทำเอาหมวยลินคิดมากไม่น้อย คนอย่างเขาทำไมต้องมาสนใจสาวใช้ต่ำต้อยแบบเธอ “ความรักกับของเล่นเราต้องแยกให้ออก ว่าเขาอยากให้เราอยู่แบบไหน คุณเฟยหลงไม่เคยเปิดใจให้ใครเรื่องความรักเลย พี่กลัวว่าที่คุณเฟยหลงสนใจหมวยจะเป็นเรื่องอื่น” คำพูดของนกเล็กเหมือนคอยดึงสติหมวยลินให้อยู่กับตัวเอง ฉันยอมรับว่าตัวเองก็แอบหวั่นไหวกับคำพูดของคุณเฟยหลง แต่เราเพิ่งจะเคยเจอหน้ากัน ฉันพยายามมองหาเหตุผลที่เขามาสนใจในตัวฉันมากกว่า หรือเพราะขวดน้ำที่ฉันแอบหยิบมา เขาถึงได้เอ่ยปากแบบนั้นกับพ่อตัวเอง “คุณเฟยหลงเคยทำแบบนั้นกับ...” ไม่ทันพูดจบอิ่มบุญก็พูดตัดขึ้นมาเสียก่อน อิ่มบุญเป็นสาวใช้อายุห่างจากหมวยลินไม่มาก ทั้งนกเล็กและอิ่มบุญเป็นพี่น้องกัน จึงมีความคล้ายคลึงกัน “ไม่ใช่อย่างนั้น หมวยห้ามคิดเด็ดขาด คุณเฟยหลงไม่ได้มีรสนิยมมาชอบพอกับสาวใช้หรอกนะ” “แล้วทำไมเขาต้องมาสนใจหมวยด้วย หรือเพราะว่าหมวยไปแอบกินน้ำเขาเลยจะตามคิดเงินกับหมวย” “นี่หมวยไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาเหรอ” นกเล็กถาม “ใช่ค่ะ แค่ขวดเดียวเองนะ หมวยไม่รู้แล้วก็ขอโทษไปแล้ว” “ถ้าหมวยไม่ได้ชดใช้ คุณเฟยหลงไม่ยอมหรอกนะ” “ใช่ พวกพี่ก็โดนเก็บเงินมาแล้ว หมวยยังไม่มีเงินเดือนเป็นของตัวเอง จะใช้ชีวิตก็ลำบากหน่อยนะ” “หมวยไม่รู้ค่ะ แค่น้ำขวดเดียวคิดกันทุกบาททุกสตางค์เลยเหรอคะ เกิดมาเพิ่งเคยเจอคนใจดำ” เมื่อได้ยินทั้งสองคนพูดแบบนั้น เธอเองก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณเฟยหลงถึงสนใจเธอขนาดนี้ พลาดแล้วหมวยลินเธอดันไปหยิบของเขามาโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้ แถมเงินติดตัวสักบาทยังไม่มีแล้วเธอจะหาเงินจากไหนมาชดใช้เขา มองดูใบหน้าของคุณเฟยหลงดูดีเอามาก ๆ แต่เขาขึ้นชื่อว่าเป็นคนเจ้าระเบียบ บุคลิกภายนอกดูเย็นชา และควบคุมทุกสิ่งรอบตัวไว้ในกำมือ เขามักจะวางตัวเหนือกว่าใครโดยเฉพาะผู้ที่อ่อนแอกว่า เพราะในสายตาของเขา คนพวกนั้นคือผู้ที่ไม่ควรได้รับโอกาส ทว่ากลับมีมุมที่อ่อนโยน อบอุ่นและเปราะบางซ่อนอยู่ที่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นจะได้สัมผัส """