บทที่ 18
หมวยต้องพิสูจน์ตัวเอง
ต่อจากตอนที่แล้ว
ตึกพาณิชย์หลังนี้ตั้งตระหง่านอยู่มุมโค้งในชุมชนที่สร้างมานานกว่าสามสิบปี ภายในตึกเปิดไฟสีเหลืองอบอุ่นสว่างไปทั่วบริเวณชั้นหนึ่ง จานกับข้าวมื้อเย็นวางอยู่บนโต๊ะไม้พร้อมกับร่างกายของทั้งสามคนนั่งอยู่ในครัวเล็ก ๆ บรรยากาศอบอุ่นชวนให้นึกถึงวัยเด็ก พีทเป็นเด็กข้างบ้านมักจะมาทานข้าวกับอาม่าและหมวยบ่อย ๆ แต่พอเวลาผ่านไปทุกคนโตขึ้นแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง จึงไม่บ่อยครั้งนักที่จะนั่งพร้อมหน้ากันแบบนี้
“อาม่าครับ พีทอยากพาหมวยไปเที่ยวบ้าง ขอพาหมวยไปช่วงวันหยุดหน้าได้ไหมครับ”
คราวนี้คำพูดเหล่านั้นทำเอาหมวยที่กำลังใช้ช้อนตักข้าวเข้าปากถึงกับหยุดชะงัก อาม่าทับทิมผลิรอยยิ้มกว้าง สายตาภายใต้กรอบแว่นจ้องมองผู้ชายตัวสูงที่นั่งอยู่ด้านข้าง
“อาหมวยโตเป็นสาวแล้ว ให้อาหมวยตัดสินใจเองเถอะ อาพีทไม่ต้องมาขออั๊วะหรอก ยังไงก็ฝากดูแลอาหมวยด้วยนะ”
“แต่หมวยคงไป
