“คุณจางลืมกินยาเขย่าขวดเหรอคะ เป็นบ้าเหรอคะจะให้หมวยนอนด้วย วันนั้นก็มานอนกอดหมวยทั้งที่ตัวเองเป็นคนบอกเองว่าเบื่อหน้าหมวย”
“หาว่าฉันบ้าเหรอ? เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย”
“ก็มันแปลก ปกติเราแยกห้องนอนกันอยู่แล้ว เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยจะมานอนด้วยกันทำไม”
“พูดมาก ไปขึ้นเตียงได้แล้วฉันจะปิดไฟ”
“ไม่ค่ะ หมวยจะกลับไปนอนห้อง” คนตัวเล็กยืนเถียงเขา พลางยกท่อนแขนขึ้นกอดอก ใบหน้าหล่อเหลามองมาด้วยแววตาดุดัน ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“ดื้อด้าน!”
“คุณจางนั่นแหละที่เอาแต่ใจ” หมวยตอบอย่างเด็ดเดี่ยว
ประโยคสุดท้ายถูกเอ่ยออกมา ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาอุ้มเธอพาดบ่าแล้วทุ่มลงบนเตียงอย่างแรง จากนั้นไฟทุกดวงภายในห้องถูกปิดสนิท มีเพียงความมืดมิดรายล้อมร่างกายของทั้งคู่
คนตัวเล็กนอนนิ่งไม่ไหวติง เพียงแต่กะพริบตาถี่ ๆ ไม่สนใจคนที่นอนอยู่ด้านข้าง แต่ด้วยความสงสัยวินาทีต่อมาเธอจึงหันหน้าไปมองร่างสูง ริมฝีป
