บทที่ 3หมวยยอมแล้ว 1

บทที่ 3 หมวยยอมแล้ว ต่อจากตอนที่แล้ว บรรยากาศยามค่ำคืนมืดสนิท ทว่าแสงสว่างจากเสาไฟรอบตัวบ้านยังคงส่องสว่าง บอดี้การ์ดสวมชุดสูทยืนคุมกันความปลอดภัยอยู่รอบตัวคฤหาสน์หลังโต เสียงน้ำกระทบพื้นดังลั่นทั่วห้องสี่เหลี่ยม ก่อนที่เรือนร่างอรชรจะก้าวออกมาจากห้องน้ำ สตรีรูปร่างเล็กสวมเสื้อสายเดี่ยวลายลูกไม้สีขาว หมวยลินหยิบครีมบำรุงผิวขึ้นมาทาบนผิวเนียนนุ่มของเธอ ไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว นิ้วมือเรียวทาครีมสีขาวลงบนพวงแก้มเพื่อบำรุงผิวหน้า หมวยลินมักทำอย่างนี้เป็นประจำทุกวัน เธอตั้งใจบำรุงผิวหน้าและผิวกายของตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ “มันจะถึงเวลาแล้ว นี่เราต้องไปจริง ๆ เหรอ” ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเวลาบนหน้าจอแสงสีฟ้า เมื่อเห็นอย่างนั้นหมวยลินตัดสินใจเดินออกจากห้องเพื่อไปหาเขา สตรีรูปร่างเล็กเดินฝ่าความมืดในตัวคฤหาสน์ขึ้นมายังชั้นสอง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกับใช้มือเคาะประตูห้อง เนื้อผ้าที่เบาบางแนบไปตามร่างกาย ทำให้หมวยลินรู้สึกประหม่าที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาในสภาพแบบนี้ ทันทีที่ประตูไม้แกะสลักลวดลายบานนั้นถูกเปิดออก นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองปะทะเข้ากับรูปร่างสูงใหญ่ของเฟยหลง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูเหมือนหุ่นยนต์ไร้ชีวิต ดวงตาคมกริบมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ทำเอาร่างเล็กก้มหน้าลงเล็กน้อย เฟยหลงเลื่อนสายตาสำรวจเรือนร่างอรชรตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเปล่งวาจาขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ไม่บ่งบอกว่าสนใจหรือเบื่อหน่ายเธอกันแน่ “เข้ามาสิ” เมื่อได้ยินเจ้าของห้องเอ่ยปากบอกอย่างนั้น เรียวขาของเธอจึงก้าวมาเหยียบพื้นเย็นเฉียบ หมวยลินยกมือลูบต้นแขนของตัวเอง รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก เธอหายใจถี่รัว ร่างกายแข็งทื่อชั่วขณะ เมื่อรู้สึกถึงร่างสูงของอีกคนคืบคลานเข้ามาแนบสนิท หมวยพลิกกายหันมาประจันหน้ากับเขา แต่ไม่ทันจะพูดอะไรก็ถูกผลักลงเตียงเสียก่อน “อ๊ะ คุณเฟยหลง” เธอร้องเสียงหลง แผ่นหลังเนียนราบไปกับเตียงนุ่ม ดวงตากลมโตเอาแต่จ้องมองใบหน้าหล่ออย่างไม่กะพริบ เขาไม่พูดอะไร แต่ขึ้นคร่อมลำตัวบางของหมวยลินเอาไว้ วินาทีนี้พวงแก้มของเธอแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย สายเดี่ยวเส้นบางร่วงหล่นจากหัวไหล่ขาวนวล เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดของเธอ ดวงหน้าหล่อเหลายื่นลงมาใกล้ชิด จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนร่างอรชรลอยอ้อยอิ่งในอากาศ ท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องนอนเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน “เคยไหม” เขาถามขึ้น “คะ เคยเรื่องอะไร? คุณเฟยหลงหมายถึงเรื่องนี้เหรอ” แววตาใสซื่อของเธอสะท้อนคำตอบออกมาให้เขารับรู้ เฟยหลงยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ เกิดมาบนโลกนี้จนเขาอายุย่างสามสิบสามปี เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนสวยเหมือนนางฟ้า ราวกับว่าเธอเป็นภาพวาดที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลก “สวยขนาดนี้ใครปล่อยให้เธอมาถึงฉันกัน” เขาว่าพลางเอื้อมมือมาลูบแก้มเนียนของเธอ นัยน์ตาคู่นั้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงยามจับจ้องใบหน้างามของหมวยลิน “คุณเฟยหลงพูดถึงเรื่องอะไรคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น “ไม่เคยมีแฟนเหรอ?” คำพูดของเขาไม่สื่อถึงความรู้สึกใด ๆ แต่แสดงถึงความสนใจผู้หญิงตรงหน้าอยู่เต็มอก “ไม่เคยค่ะ อาม่าไม่ให้มีแฟน” “อ๋อเหรอ แสดงว่าอาม่าเธอเป็นคนที่ดุมาก ๆ ใช่ไหม ถึงไม่ยอมให้เธอมีแฟน” “ไม่ใช่ค่ะ อาม่าเป็นคนที่ใจดีมาก แต่อาม่าไม่ไว้ใจผู้ชายคนไหนที่เข้ามาจีบหมวย แล้วหมวยก็มีแค่อาม่าคนเดียว” “แล้วกลับไปคราวนี้จะบอกอาม่ายังไงว่ามีผัวแล้ว” “อ๊ะ!!” ในตอนนั้นเองแรงกระชากของเขา ส่งผลให้เสื้อลูกไม้สีขาวของเธอขาดออกจากกัน ดวงตาคมกริบสีดำสนิทจ้องก้อนเนื้อขาวเนียนที่เบียดกันอยู่ภายใต้เกาะอกอย่างไม่กะพริบ แผ่นหน้าท้องแบนราบของหมวยลินกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจเข้าออก “อ๊า สวยจังวะ ทั้งขาวทั้งเนียน” คำพูดที่เปล่งออกมาจากกลีบปากหนาของเฟยหลง ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงโครมครามราวกับว่าจะหลุดออกมาจากทรวงอก “หมวยก็จะฟ้องอาม่า ว่าคุณเฟยหลงบังคับหมวย” “บังคับเหรอ? เธอมานอนตรงนี้ด้วยความเต็มใจเองต่างหาก” เขาเลิกคิ้วทวนถาม เฟยหลงแค่ยื่นข้อเสนอให้ส่วนเธอก็ตอบตกลง “ใช่ค่ะหมวยเต็มใจ แต่คุณเฟยหลงบังคับให้หมวยเสียตัววันนี้ ทั้งที่หมวยยังไม่พร้อม” “ไม่พร้อมวันนี้พรุ่งนี้เธอก็ต้องพร้อมอยู่ดี” หมวยลินถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ เขาไม่ได้ฟังในสิ่งที่เธอเอื้อนเอ่ยวาจาบอก ทว่าวินาทีต่อมาฝ่ามือแกร่งของเฟยหลงนวดคลึงความกลมกลึงภายใต้เกาะอกสีเนื้ออันนั้น สัมผัสแปลกใหม่สร้างความรู้สึกดีเหมือนกับผีเสื้อบินวนในท้องของเธอ จากนั้นมือหนาของเฟยหลงดึงเกาะอกลงมาใต้ราวนม สองตามองก้อนเนื้อกลมกลึงเด่นชัดอยู่ตรงหน้า ส่วนฝ่ามืออีกข้างเลื่อนลงมาบีบคลึงสะโพกคอดกิ่วน่ากอดของเธอ ฟันบนเรียงสวยของหมวยลินฝังลงบนกลีบปากล่างของตัวเองด้วยความลืมตัว ดวงไฟบนเพดานส่องลงมากระทบใบหน้าหวานละมุน พวงแก้มของเธอแดงซ่านด้วยความเขินอาย และเป็นวินาทีเดียวกับท่อนบนของหมวยลินไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์ปกปิด เสื้อสายเดี่ยวลูกไม้ตัวนั้นถูกเฟยหลงฉีกขาดวิ่น เนินอกอวบถูกฝ่ามือหนาของเฟยหลงทาบทาลงมาก่อนจะออกแรงบีบเคล้นเต้านมทั้งสองข้าง ความรู้สึกวูบวาบตรงท้องน้อยทำเอาคนตัวเล็กยกหลังมือขึ้นมาบดบังริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเคอะเขิน เมื่อไม่สามารถต่อต้านคนตัวสูงร่างกายไม่รักดีเอาแต่แอ่นหน้าอกขึ้นล่อตาล่อใจเขา “อ๊ะ อื้อ” เธอเปล่งเสียงร้องครางต่ำในลำคอ เมื่อสัมผัสจากปลายลิ้นครอบยอดปทุมถัน ส่วนมืออีกข้างของเขาลูบไล้ท่อนขาเรียวของเธอขึ้นสูง จ๊วบ จ๊วบ เสียงหยาดเยิ้มของน้ำลายผสมกับเสียงลิ้นชื้นดูดดึงจุกสีหวานอย่างหนักหน่วงซึ่งตอนนี้กำลังแข็งเป็นไต ความเสียวซ่านเล่นงานร่างกายของทั้งคู่ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลหลับตาพริ้มด้วยความรู้สึกดี หมวยลินหอบหายใจถี่รัว ขณะเดียวกันปลายลิ้นร้อนของเฟยหลงละเลงเลียเต้านมอวบอั๋น นิ้วมืออีกข้างบดขยี้ยอดชูชัน สร้างความเสียวซ่านจนแผ่นหน้าท้องแบนราบหดเกร็ง “อ๊ะ คุณเฟยหลง” เธอเปล่งวาจาเรียกชื่อของผู้ชายตัวสูงด้วยน้ำเสียงหวาน นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองหยาดเยิ้มยามจ้องมองการกระทำของเขา จากนั้นดวงหน้าหล่อเหลาผละออกจากก้อนเนื้อลูกโต เลื่อนขึ้นมาซุกไซ้ลำคอระหง ริมฝีปากหนาประทับรอยแดงเป็นจ้ำไว้บนผิวเนียนละเอียดของเธอ ฝ่ามือแกร่งอีกข้างเขี่ยเม็ดสีชมพูระรัว ทำเอาคนตัวเล็กเปล่งเสียงร้องครางฟังไม่ได้ศัพท์ สัมผัสแปลกใหม่ทำเอาหมวยลินแทบควบคุมร่างกายไม่อยู่ “อ๊ะ อ๊ะ อื้อ” หมวยลินหอบหายใจถี่ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความเขินอาย ฝ่ามือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น “แค่นี้ก็เสียวขนาดนั้นเลยเหรอ เธอไม่เคยถูกกระตุ้นเลยรึไง” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเปล่งวาจาถามขึ้น เป็นวินาทีเดียวกับที่ใบหน้าหล่อเหลาผละออกจากลำคอขาว “ก็หมวยบอกแล้วไงว่าไม่เคยมีแฟน อึก เพราะงั้นคุณเฟยหลงช่วยใจดีกับหมวยหน่อยนะคะ จะใจดำอำมหิตไม่สงสารเด็กตาดำ ๆ จริงเหรอคะ” หมวนลินช้อนสายตาคู่สวยขึ้นมาสบตากับเขา “เธอหาว่าใครใจดำ” เฟยหลงเลิกคิ้วถามพลางใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มของตัวเอง สีหน้าของเขาสะท้อนความสงสัยออกมาอย่างไม่ปกปิด “เปล่านะคะ หมวยไม่ได้ว่าคุณเฟยหลงเลยค่ะ” เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือหนาฟาดตีเนินสวยอย่างแรง จากนั้นเฟยหลงเลื่อนมือขึ้นมาบีบแก้มเนียนของเธอ ส่งผลให้หมวยลินแสดงสีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด “มันเจ็บนะคะ” ****