น้ำตาลูกผู้ชาย

ภูผานั่งนิ่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินเสื้อฮาวายสีครีมลายทะเลกับกางเกงขาสั้นแค่เข่าสีครีมที่ภูผาสวมใส่อยู่แดงไปด้วยเลือดของทอรุ้ง ใบหน้าหล่อมีน้ำตาไหลอาบแก้มสากอยู่ตลอดเวลา ใจนึกเป็นห่วงคนตัวเล็กกับลูกน้อยของเขา มือหนาสองข้างกำเข้าหากันแน่น น้องๆทุกคนที่นั่งอยู่เอาแต่ลอบมองไปยังภูผาทุกคนสงสารและเข้าใจภูผาดีและไม่มีใครอยากจะให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเลย “ ใจเย็นๆ ” พายุเดินไปทิ้งสะโพกนั่งลงข้างๆภูผาเขาเองก็เป็นห่วงน้องสาวกับหลานเหมือนกัน “ รุ้งเข้มแข็ง หลานกู ลูกมึงก็ต้องเข้มแข็งเหมือนกัน ” มือหนาตบลงบนบ่าแกร่งของภูผาอีกครั้งพลางเอ่ยบอกออกไป เขาเชื่อว่าน้องสาวและหลานในท้องต้องปลอดภัย นานหลายชั่วโมงแล้วที่ทอรุ้งเข้าไปอยู่ในห้องนั้นทุกคนนั่งรอคุณหมออย่างใจจดใจจ่อแต่แล้ว … แกร๊ก ….. เสียงประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกมาตามด้วยคุณหมอวัยกลางคน “ หมอครับภรรยากับลูกของผมเป็นยังไงบ้าง ” ภูผารีบปรี่เข้า