ความจำเสื่อม

ตกดึกของวันหน้าห้องฉุกเฉินยังมีภูผานั่งไม่ยอมลุกไปไหนข้างๆมีกล่องข้าวกับขวดน้ำที่รินลดาวางเอาไว้ให้ ใบหน้าหล่อเศร้าหมองจนน้องๆที่เห็นเจ็บปวดตามไปด้วย สายลมที่เดินขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินลงมาหาภูผาหน้าห้องฉุกเฉินอีกครั้ง “ เฮียยังไม่กินข้าวเหรอ ” สายลมเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นกล่องข้าวยังตั้งอยู่ที่เดิม ภูผาก็นิ่งเงียบไม่ตอบอะไรออกมา สายลมนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆภูผา “ เฮียรู้ไหมรุ้งเป็นคนที่ให้กำลังใจคนอื่นเก่ง ปลอบใจคนเก่ง พูดหว่านล้อมคนเก่ง นี่ถ้าเป็นรุ้งคงพูดให้เฮียยอมกินข้าวได้ “ สายลมพูดนิ่งๆออกไป มือหนาของภูผาหยิบกล่องข้าวขึ้นมาเปิดกินทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องยอมกินข้าวหลังจากฟังสายลมพูด เขาคิดแค่ว่าถ้าตัวเล็กเห็นเขาเป็นแบบนี้เธอคงเป็นห่วงเขา มือหนาตักข้าวที่มันเย็นชืดเข้าปากไปอย่างว่าง่าย โดยที่เขาไม่ได้รับรู้ถึงรสชาติของมันเลย เพราะที่เขารับรู้อย