“เอาล่ะเด็กๆ ไม่ต้องเถียงกันลูก ตอนนี้แม่อยากรู้ว่าน่านจะพามะลิกลับมาบ้านเราวันไหน แม่จะได้ให้เด็กเตรียมทำความสะอาดห้องเอาไว้ให้” “น่าจะพรุ่งนี้ครับแม่ แต่ผมว่าจะให้มะลิไปอยู่ที่เรือนหลังเล็กของผมนะครับ เป็นส่วนตัวดี เด็กไม่เคยอยู่ร่วมกับเรามาก่อน จะได้ไม่ต้องอึดอัด ไว้วันหนึ่งจะขยับขยายขึ้นตึกค่อยว่ากันอีกที” เรือนหลังเล็ก คือบ้านไม้สักหลังน้อยๆ ที่อยู่ด้านข้างของบ้านท่ามกลางสวนดอกไม้ ที่เขาขอพ่อสร้างขึ้นเพื่อเอาไว้ไปนอนอ่านหนังสือตั้งแต่เขาเรียนอยู่ชั้น ม.ปลาย บรรยากาศสวนดอกไม้ เงียบสงบและเย็นสบาย ทำให้เขามีสมาธิ ที่นี่จึงมักจะเป็นที่สิงสถิตของเขาแทบจะตลอดเวลาตั้งเริ่มอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบแพทย์จนเรียนจบเลย และที่แห่งนี้ ก็คือที่ที่มีความทรงจำของเขากับลินดาเกิดขึ้นมากมาย “จะดีหรอลูก บ้านหลังนั้นมันเป็นบ้านส่วนตัวของน่าน..แล้วก็” แม่ผู้ละเอียดอ่อน เข้าใจความรู้สึกของลูกดี จึงเอ่ยห

