Book 2 ตอนที่ 5 อย่ามาอิดออดก็แล้วกัน

หมอหนุ่มพาเด็กในปกครองไปส่งที่บ้านไม้กลางสวน ทันทีที่เดินออกจากประตูด้านข้างของตัวบ้าน ก็ปรากฏบ้านไม้สักชั้นเดียวหลังน้อยยกพื้นสูงตั้งอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้นานาพันธุ์ที่ออกดอกสีสวยและส่งกลิ่นหอมฟุ้งทั่วบริเวณ สาวน้อยเบิกตากว้าง ภาพตรงหน้ามันอย่างกับภาพฝัน มันสวยเกินกว่าจะคิดว่าเป็นเรื่องจริงได้ ตอนแรกที่เขาบอกว่าจะให้เธอไปอยู่บ้านไม้กลางสวน เธอก็จินตนาการถึงบ้านไม้หลังเล็กๆ ท่ามกลางสวนรกทึบของไม้ผลชนิดต่างๆ ที่ในยามค่ำคืนคงมืดมิดและเงียบเหงาวังเวง แต่เพราะต้องการตอบแทนบุญคุณและทำตัวให้เป็นประโยชน์ จึงตกปากรับคำจะไปอยู่ที่นั่นเพื่ออาสาเฝ้าสวนผลไม้ให้กับผู้มีพระคุณ ที่ไหนได้ บ้านไม้กลางสวนที่เขาพูดถึง มันหมายถึงสวนดอกไม้สีหวานทั้งของไทยของเทศที่ส่งกลิ่นหอมหวนทั่วบริเวณแบบนี้นี่เองหรอกหรือ สวยอย่างกับในนิทานไม่มีผิด “เป็นไง สวยไหม” “สวยมากค่ะ นี่เรื่องจริงหรือคะหมอ หนูจะได้อยู่บ้านหลังนี้