บนโต๊ะอาหารมื้อเย็น มะลินั่งก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารของตัวเองไปเงียบๆไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหล่อเหลาของผู้มีพระคุณอีกเลยนับตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา ทั้งๆ ที่มื้อนี้เธอไม่อยากจะมานั่งร่วมโต๊ะด้วยสักนิด แต่ก็ไม่กล้าเสียมารยาททำแบบนั้นได้ “เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้ว น่านมาหาแม่หน่อยนะ แม่มีเรื่องจะคุยด้วย” น่านฟ้ากับลินดาชะงักช้อนที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากในทันที เธอรู้ได้เลยว่าสิ่งที่แม่ของเขาต้องการที่จะพูดคุยด้วยไม่มีทางเป็นเรื่องอื่นไปได้ ถ้าไม่ใช่เรื่องที่เด็กสาวนั่นคาบข่าวไปฟ้องที่การแสดงความรักของเธอและหมอหนุ่มทำให้เด็กนั่นเจ็บตัว “เรื่องอะไรครับแม่ คุยตรงนี้เลยก็ได้ครับ” เพราะรู้อยู่แล้วว่าแม่จะคุยเรื่องอะไร จึงอยากให้คุยให้จบๆ เสียตรงนี้ เพราะอย่างไรเดี๋ยวก็ต้องเล่าให้น้องชายฝาแฝดฟัง หรือแม่ก็ต้องเล่าให้พ่อฟังอยู่ดี มันเสียเวลา สู้รู้พร้อมๆ กันไปเลยทีเดียวเสียจะดีกว

