มุมมืดด้านในสุดของบาร์ชั้นใต้ดิน เจนณรงค์นั่งสาดเหล้าลงคอแก้วแล้วแก้วเล่า แต่หัวใจที่กำลังว้าวุ่นกลับไม่ยอมสงบลงเลยแม้แต่น้อย
ภาพเธอพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกับผู้ชายคนนั้นมันวนเวียนกลับมาอีกแล้ว ยิ่งโดยเฉพาะตอนที่หมอนั่นพาเธอไปดินเนอร์ที่ห้องอาหารซึ่งเขานั่งอยู่ก่อน มันทำให้ความอยากอาหารของเขาหมดไปจนแทบจะไม่แตะต้องสิ่งที่อยู่ในจานนั้นเลย
กรามแกร่งขบแน่นก่อนกระดกเหล้าลงคอจนหมดแก้วเมื่อคนตัวบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวเดินเข้ามาในบาร์กับชายหนุ่มรูปหล่อคนเดิม เขานั่งมองดูเธอกับผู้ชายคนนั้นพูดคุยกันอย่างออกรส แม้บางครั้งเธอจะขมวดคิ้วบ้าง แต่ก็มีบ่อยครั้งที่เธอยิ้ม
พยายามแล้วที่จะไม่รู้สึกอะไร แต่มันทำไม่ได้ ตอนนี้เขารู้สึก หงุดหงิดงุ่นง่านจนอยากจะไปกระชากเธอออกมาจากหมอนั่น แล้วต่อยหน้าหล่อ ๆ ของมันสักทีข้อหาหมั่นไส้ แม้จะรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธินั้นก็ตาม
“พอแล้วค่ะ น้ำตาลเมาแล้ว”
“อะไรกันครับ น
