“สวัสดีค่ะ พี่ไวท์”
เธอนอนตะแคงหันหลังให้แล้วกดรับสายทันที เป็นประจำทุกค่ำคืนก่อนนอนที่ผู้ชายคนนี้จะโทรหา จึงทำมันอย่างเป็นอัตโนมัติ
“นอนหรือยังครับน้ำตาล”
เสียงทุ้มที่ดังเล็ดลอดออกมาตามสายทำเอาคนตัวโตซึ่งนอนอยู่บนเตียงเดียวกันกัดกรามแน่น เขาขยับเข้าสวมกอดเธอจากทางด้านหลังทันทีจนทุกส่วนในร่างกายบดเบียดแนบชิด
“ยะ ยังค่ะ”
เสียงหวานขาดห้วงเมื่อมือร้อนลูบไล้กลีบดอกไม้ จับขาเธอยกขึ้นข้างหนึ่งแล้วกดแทรกท่อนเนื้อใหญ่โตเข้ามาในกายเธอทีละนิดจนสุดโคน
เขากดแทรกจมดิ่งอยู่อย่างนั้นแล้วกอดรัดร่างกายบอบบางเอาไว้ โน้มตัวไปจูบซอกคอขาวและบ่าบอบบางของเธอจนทั่ว
คนตัวบางหลับตาพริ้ม เผยอปากขึ้นเล็กน้อย หอบหายใจสะท้านกับความซ่านสยิวที่เขามอบให้
“คิดถึงจัง ไม่ได้ไปด้วย แถมไม่ว่างอีกต่างหาก จะตามไปก็ไม่ได้”
เขาดึงโทรศัพท์มือถือออกจากมือเล็ก กดเปิดลำโพงแล้ววางมันไว้บนหมอนข้าง ๆ ริมฝีปากของเธอ จึงได้ยินเสีย
