“แม่ ทำไมเขามาช้าจังอ่ะ… แม่ดูผิดวันป่ะเนี่ย”
ปันปันเอียงหน้าไปถามเสียงเซ็ง ๆ ระหว่างนั่งทิ้งตัวลงบนเก้าอี้กำมะหยี่สีไวน์แดงของภัตตาคารหรู
โต๊ะอาหารถูกจัดไว้อย่างประณีต มีแจกันดอกกุหลาบสีขาววางอยู่ตรงกลาง แสงไฟอุ่น ๆ จากโคมระย้าด้านบนสะท้อนลงบนโต๊ะจนดูหรูหราเกินกว่าที่ปันปันอยากมานั่งในวันนี้
“ผิดอะไรละ วันนี้แหละลูก… น่าจะใกล้แล้วหรือเปล่า ลองนั่งรอไปก่อน ถ้าอีกสิบนาทีแล้วยังไม่มา เราค่อยกลับ”
แม่ของปันปันตอบพร้อมยกน้ำชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น แตกต่างจากลูกสาวที่นั่งบ่นพึมพำไม่หยุด
ปันปันถอนหายใจยาวก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้
“โอเค… ถ้าไม่มาก็กลับเลยนะ ปันเหนื่อย”
“อืมๆ รออีกนิด”
“งั้นปันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ปันปันพูดพลางหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กขึ้นพาดไหล่
แม่เธอพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“รีบไปรีบมานะลูก เดี๋ยวเขามาพอดีจะหาเราไม่เจอ”
ปันปันกลอกตาเบา ๆ ก่อนจะลุกเดินออกไป รองเท้าส้นเตี้ยของเธอกร
