หลังจากสายถูกตัด พิมพ์ชนกรีบเดินกลับไปที่โต๊ะทันที สีหน้าเธอเปลี่ยนไปชัดเจน จริงจัง เร่งรีบ และเต็มไปด้วยความกังวล
“เอ่อ…คือ ฉันมีเคสฉุกเฉินเข้ามาน่ะค่ะ ต้องรีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
เธอเอ่ยบอกศิริพรด้วยน้ำเสียงเกรงใจอย่างที่สุด “ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ นัดไว้แท้ ๆ แต่มาช้า แถมยังต้องรีบไปแบบนี้อีก”
ศิริพรรีบยกมือขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะห้าม
“ไม่เป็นไรเลยค่ะ คนไข้สำคัญกว่า คุณรีบไปเถอะ เดี๋ยวเขาจะรอนาน”
“ขอบคุณนะคะ… ฉันต้องขอโทษจริง ๆ เดี๋ยวฉันจะติดต่อไปเพื่อนัดใหม่อีกครั้งนะคะ”
พูดจบ พิมพ์ชนกก็คว้ากระเป๋าแบรนด์เนมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหลังรีบเดินออกจากภัตตาคารทันที ส้นรองเท้ากระทบพื้นหรูหราด้วยจังหวะเร่งรีบไม่เหมือนตอนเดินเข้ามาเลยแม้แต่น้อย
และพอเธอเดินมาถึงโถงทางเข้า ก็ชนเข้ากับศิลาที่เพิ่งเดินกลับขึ้นมา
“อ้าว แม่จะกลับแล้วหรอครับ?” ศิลาถามทันทีที่เห็นสีหน้าแม่ผิดปกติ
“ศิลา แม่มีเคสด่ว
