“อยู่กับเมีย เก่า!”

เมื่อลิฟต์เคลื่อนมาถึงชั้นของปันปัน เธอก็รีบก้าวออกทันที เหมือนอยากหนีทั้งวันอันชวนปวดหัวนี้ให้พ้น ๆ เดินตรงไปหน้าห้อง แตะคีย์การ์ด ปิ๊ป! แล้วผลักประตูเข้าไปแบบหมดแรง ประตูยังไม่ทันปิดสนิทดีด้วยซ้ำ ไม่ถึงสามวินาที ก๊อก ๆ เสียงเคาะดังจนปันปันแทบอยากเอาหัวโขกประตู “ใครอีกวะ…” เธอบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดสุดขีด ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเปิดประตูแรง ๆ แบบไม่สนใจมารยาทใด ๆ ทั้งสิ้น ทันทีที่ประตูเปิด ภาพตรงหน้าทำให้เธอค้างไปหนึ่งวิ ศิลา… ยืนอยู่พร้อมผู้ชายร่างสูงอีกคนที่กำลังลากกระเป๋าใบใหญ่เหมือนขนบ้านมาทั้งหลัง ผู้ชายคนนั้นดันกระเป๋าในมือเข้าหาศิลาอย่างรำคาญ “อ่ะนี่ กระเป๋ามึง มึงนี่แม่งภาระฉิบหาย” ปันปันกะพริบตาปริบ ๆ งงจนสมองตามสถานการณ์ไม่ทัน ผู้ชายแปลกหน้าหันมามองเธอ ก่อนจะถามแบบตรง ๆ “…แล้วนี่เมียมึงหรอ?” ปันปันแทบสำลักลมหายใจตัวเอง ศิลาตอบเฉย ๆ เหมือนมันเรื่องปกติ “เออ ขอบใจมึงว่ะ