“คิดถึงกูไหม”

หลังจากที่ปันปันเผลอจูบตอบกลับไปเพียงเสี้ยววินาที สติทั้งหมดก็เหมือนถูกกระชากกลับเข้าร่าง เธอสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบยกสองมือดันท้องอกของศิลาเต็มแรง แต่แรงผลักของเธอกลับทำให้ร่างใหญ่ของเขาเอนไปแค่นิดเดียวเท่านั้น ศิลายังนั่งนิ่งเหมือนก้อนหินไม่สะเทือนอะไรสักอย่าง มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ผุดขึ้นช้า ๆ …และมันน่าหมั่นไส้สุด ๆ ดวงตาเขามองเธอเหมือนรู้ทันว่าเมื่อกี้เธอ “เผลอใจ” ยิ่งเห็นแก้มปันปันแดงวาบ เขาก็ยิ่งยิ้มมั่นใจหนักเข้าไปอีก “คิดถึงกูไหม” เสียงต่ำ ทุ้ม และกวนตีนเต็มรูปแบบ ปันปันเบิกตากว้าง รีบตอบแบบไม่ผ่านสมอง “คิดถึง…เห้ย!! ไม่คิดถึงเว้ย!!” คำว่า คิดถึง ที่หลุดออกไปก่อนทำเธอแทบอยากกลืนลิ้นตัวเอง ศิลาหลุดหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีรนรานของปันปัน เหมือนยิ่งย้ำว่า…เขารู้ดีว่าปากเธอมันแค่โกหก แต่หัวใจดันตอบจริงไปแล้ว “ปากกับใจมึงนี่มันไม่เคยตรงกันเลยนะ ปัน” เสียงของศิลาดังต่ำ ๆ ราวกับก