ระเบียงดาดฟ้า ชั้น 5 อาคารผู้ป่วยวิกฤต (ICU) โรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น เวลา 23:45 น.
พายุฝนฟ้าคะนองที่ถล่มเมืองขอนแก่นมาตั้งแต่หัวค่ำยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลยสักนิด เม็ดฝนหนักหน่วงสาดกระทบพื้นคอนกรีตและราวระเบียงเหล็ก ส่งเสียงดังซ่าโครมครามแข่งกับเสียงฟ้าร้องที่คำรามกึกก้องอยู่เหนือเมฆดำทะมึน ราวกับท้องฟ้ากำลังกรีดร้องระบายความอัดอั้นแทนคนที่อยู่เบื้องล่าง
ท่ามกลางความมืดมิดและความหนาวเหน็บของละอองฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนยืนพิงระเบียงอยู่อย่างโดดเดี่ยว แสงไฟสีแดงวาบขึ้นที่ปลายนิ้วก่อนจะจางหายไปพร้อมกับควันสีเทาขาวที่ถูกพ่นออกมาทางจมูก
วรายืนสูบบุหรี่มวนที่ห้าติดต่อกัน ทั้งที่เขาเลิกมันไปนานหลายสิบปี แต่คืนนี้ นิโคตินดูจะเป็นที่พึ่งเดียวที่พอจะระงับอาการมือสั่นจากความเครียดและความกลัวได้บ้าง
ใบหน้าของผู้เป็นพ่อที่เคยดูภูมิฐานและอบอุ่น บัดนี้กลับดูทรุดโทรมและแข็งกร้า
