โกดังร้าง เวลา 04:00 น.
กลิ่นอับชื้นของราและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศภายในโกดังเก่าที่ถูกทิ้งร้าง แสงไฟจากหลอดนีออนดวงเดียวที่ห้อยต่องแต่งอยู่กลางห้องส่องสว่างวูบวาบ ส่งเสียง จี่ จี่ ราวกับกำลังจะขาดใจตาย
กลางวงแสงไฟนั้น ร่างของชายคนหนึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กสนิมเขรอะ สภาพของเขาดูไม่ต่างอะไรกับผ้าขี้ริ้วที่ถูกขยำทิ้ง
ไอ้ชิดช่างเครื่องหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบปลาย ๆ ที่เคยดูภูมิฐานในชุดยูนิฟอร์มสนามบิน บัดนี้อยู่ในสภาพดูไม่ได้ ใบหน้าบวมปูดจนตาปิดไปข้างหนึ่ง ริมฝีปากแตกยับเยิน เลือดกำเดาไหลเกรอะกรังผสมกับน้ำมูกและน้ำตา เสื้อยืดสีขาวที่สวมอยู่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและคราบสกปรก
เขานั่งตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ ฟันกระทบกันกึกกักไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความกลัวสุดขีดที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขนเพราะตรงหน้าเขาคือ มัจจุราชในร่างมนุษย์
ฟลอยด์นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่า ๆ ในมือถือท่อนเหล็
