ณ เรือนรับรอง ท้ายสวนมะม่วง เวลา 00:00 น.
ความเงียบสงัดของสวนมะม่วงยามวิกาลถูกห่อหุ้มด้วยเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ดังระงมแข่งกับเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันยามต้องลมดึก แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมาจากฟากฟ้าทะลุผ่านแมกไม้ลงมาเป็นลำแสงสีนวลตา อาบไล้บ้านน็อกดาวน์หลังเล็กที่ตั้งตระหง่านอยู่เพียงลำพัง
ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัด แสงไฟจากตะเกียงไฟฉายแบบพกพาที่วางอยู่บนหัวเตียงสาดแสงสลัว ๆ สร้างเงาทาบทับไปตามผนังห้อง
ม่านเมฆนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้ที่มีฟูกบาง ๆ ปูทับ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยฉายแววขี้เล่น บัดนี้กลับดูอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักใคร่สุดซึ้ง ยามจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า
ฟาเดียในชุดนอนกระโปรงยาวสีขาวสะอาดตา นั่งพับเพียบอยู่ตรงหน้าเขา มือเล็ก ๆ ของเธอวางทาบทับอยู่บนมือหนาที่ตุ่มพองขึ้นเล็กน้อย
“เจ็บไหมคะ?” ฟาเดียถามเสียงเบา ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามรอยแดงจาง ๆ บนฝ่ามือของเขา “มือเฮียแดงหมดเลย ไม่
