“เฮียเมฆ! เฮีย!”
ฟาเดียถลาเข้าไปประคองร่างสูงที่กำลังพยายามยันตัวลุกขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความเจ็บปวด เสื้อยืดสีขาวเปื้อนฝุ่นดำเป็นปื้นและที่น่ากลัวที่สุดคือ
“เฮียเจ็บตรงไหน! เลือด เลือดไหล!” เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันทีที่เห็นแผลถลอกลึกที่ข้อศอกและหัวเข่า เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาตัดกับผิวขาวจัดของเขาอย่างชัดเจน
“เฮียไม่เป็นไร” ม่านเมฆพยายามฝืนยิ้ม ทั้งที่เจ็บจนชาไปทั้งแถบ “แค่ถลอกนิดหน่อย รถ... รถเป็นไงบ้าง”
“ช่างหัวรถมันสิ!” ฟาเดียตวาดแว้ดทั้งน้ำตา มือเล็ก ๆ สั่นเทาขณะจับแก้มเขา สำรวจหารอยแผลอื่นด้วยความร้อนรน
“เฮียเจ็บขนาดนี้ยังจะห่วงรถอีกเหรอ ฮึก! คนบ้า! ขับไม่แข็งแล้วจะซ่าทำไม! ฮือออ”
เธอโวยวายเสียงดัง แต่มือกลับหยิบผ้าเช็ดหน้ามากดห้ามเลือดที่แผลให้อย่างเบามือที่สุด น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงเผาะลงบนแขนของเขา
สายตาที่เธอมองเขา มันเต็มไปด้วย
