กลิ่นไอดินชื้น ๆ ระเหยขึ้นมาจากพื้นสนามหญ้าหน้าคอนโดฯ หลังฝนตกหนักเมื่อคืน ยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศยามเช้า มันเป็นกลิ่นที่ใครหลายคนบอกว่าสดชื่นและเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นใหม่หลังพายุพัดผ่าน แต่สำหรับฟาเดียในเช้านี้ กลิ่นดินเหล่านั้นกลับให้ความรู้สึกหน่วงหนักเหมือนมีก้อนหินที่มองไม่เห็นถ่วงอยู่ที่ปลายจมูก
หญิงสาวในชุดนักศึกษาเสื้อสีขาวโอโม่รีดเรียบกริบยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานยาวในห้องนอน มือเรียวเล็กยกขึ้นจัดปกเสื้ออย่างเหม่อลอย ดวงตากลมโตที่สะท้อนกลับมาในกระจกดูอิดโรยเล็กน้อย ร่องรอยความบวมช้ำจากการร้องไห้เมื่อวานจางลงไปมากแล้วด้วยอานุภาพของการประคบเย็น แต่แววตาที่ฉายความกังวลกลับเด่นชัดขึ้นมาแทนที่
บนหน้าจอโทรศัพท์ที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง มีแสงไฟกะพริบแจ้งเตือนข้อความสั้น ๆ จากคนคนหนึ่งที่ส่งมาเมื่อคืน... ข้อความที่ทำให้เธอนอนพลิกตัวไปมาทั้งคืนและต้องลุกขึ้นมานั่งทบทวนหัวใจ
