เวลาผ่านไปหลายเดือน...
ตั้งแต่วันนั้นยุพาก็เลี่ยงการเจอหน้ากับไท้ แต่ไท้ก็ยังคงตามดูยุพาตามคำขอของพายุพี่ชายของเธอเหมือนเดิม แม้ว่าในใจของเขาจะไม่อยากทำแต่เมื่อพายุขอร้องบวกกับภานุพี่ชายของตนเองบังคับด้วยเขาจึงต้องยอมทำแต่โดยดี ด้วยความบังเอิญที่ทั้งสองเรียนคณะเดียวกันไท้จึงคิดว่าไม่ได้เดือดร้อนอะไรเขามากนัก
แต่ยุพานี่สิ เธอหงุดหงิดทุกครั้งที่บังเอิญเจอไท้ที่คณะ ไท้เองก็ล้อเลียนท่าทางเรื่องที่เกิดวันนั้นกับเธอบ่อยๆ
วันหนึ่งยุพากลับจากร้านเหล้า เพื่อนบังคับไปงานวันเกิดเธอจึงปฏิเสธไม่ได้ พอกลับมาถึงไท้ก็ซักไซร้ไล่เรียงว่าไปไหนทำอะไรกับใคร ยุพาได้แต่มองบนแล้วจำใจตอบคำถามเขาไป เพราะไม่อยากเถียงกับเขา
"ฉันจะฟ้องพี่ชายเธอ"
"อย่านะ นายไม่รู้หรอกว่าพี่พายุดุขนาดไหน"
"ขนาดไหนนะ..." ไท้ก้าวเข้าหายุพาช้าๆ
"จะ จะทำอะไร ถอยไปนะ"
"อยากรู้จริงๆว่าพี่ชายเธอ กับฉัน..."
ไท้เดินมาประชิดตัวยุพาในขณะ
